Κατά τον ποινικό κώδικα Iερώνυμος-Πάιατ διατάραξαν τη θρησκευτική ειρήνη και παρακώλυσαν τις θρησκευτικές συναθροίσεις;;;;;

Γιατί σύμφωνα με το κεφ. Ζ΄ του Ποινικού Κώδικα (άρθ. 198/201) προβλέπονται εγκλήματα με προστατευόμενο έννομο αγαθό τη θρησκευτική ειρήνη.

Η απόφαση του προκαθήμενου της Ελλαδικής Εκκλησίας περί του ουκρανικού* αποτελεί ωμή παραβίαση του άρθρου αυτού αφού δίχασε την Ιεραρχία 10 διαφοροποιούνται ήδη ονομαστικά, καταφέρονται δημοσίως οι μεν εναντίον των δε, διέσπασε τη θρησκευτική συνοχή του πληρώματος και λαού προκαλώντας πολλαπλό φατριασμό κι αντιπαλότητα, προκάλεσε σύγχιση στο κοινωνικό σώμα αφού υπάρχουν ολόκληρες μητροπολιτικές περιφέρειες της χώρας που έχουν τεθεί σε σχισματικό χάρτη από αποφάσεις άλλων Ορθόδοξων Εκκλησιών, διατάραξε την υφιστάμενη θρησκευτική ειρήνη στην πιο απόλυτη και καθολική της μορφή δηλ. σε όλο το εύρος της κοινωνίας και τα ιερά αυτής και όχι μόνο σ΄ένα ιερό.

Η απόφαση του προκαθήμενου της Ελλαδικής Εκκλησίας εμπίπτει στο (200 ΠΚ) που προβλέπει ότι είναι κολάσιμη ”η παρακώλυση ή η διατάραξη των θρησκευτικών συναθροίσεων” καθώς επέφερε δια αποφάσεως του Πατριαρχείου Μόσχας, τη διακοπή μνημόνευσης Ιερωνύμου, την ένταξη σε σχισματικό χάρτη ολόκληρων μητροπόλεων της επικράτειας με άμεσο αποτέλεσμα να παρακωλύει την πρόσβαση,μετοχή,κοινωνία στις θρησκευτικές συνάξεις εκκλησιαστικού χαρακτήρα στους πιστούς που θέλουν να τηρήσουν για λόγους θρησκευτικής συνείδησης την Συνοδική Απόφαση ενός Πατριαρχείου όπως αυτό της Μόσχας και τα επιτίμια που έθεσε στην Ελλαδική Εκκλησία….

”Όπως κάθε σύγχρονη νομοθεσία ανάγει σε έγκλημα, και προβλέπει βαρύτατες ποινές εναντίον του δράστη, κάθε ενέργεια, ικανή να επιφέρει την ανατροπή των θεσμών, που συγκροτούν τον σκληρό πυρήνα της δημόσιας τάξης, κατά τον ίδιο λόγο και ο νόμος για τη γραφή της ασεβείας ήταν μια στοιχειώδης νομοθετική μέριμνα για την αυτοσυντήρηση των θεμελιακών θεσμών της πόλης, ένας από τους οποίους, κατά τις αντιλήψεις εκείνης της εποχής, ήταν και η πίστη στις πάτριες θρησκευτικές παραδόσεις.” (Β.Καραθανάση)

Αν και σήμερα ο νομοθέτης,η Πολιτεία,το Σύνταγμα και ο λαός θεωρούν πως η πίστη στην ”επικρατούσα” κατά το Σύνταγμα θρησκεία αποτελεί θεμελιακό θεσμό για την ”πόλη” (κράτος) οφείλουν να προστατεύουν το έννομο αγαθό αυτής και η ανεξάρτητη δικαστική εξουσία ν΄αναλάβει τις δέουσες πρωτοβουλίες ώστε να λογοδοτήσουν εκείνοι που επέφεραν αυτά τα πλήγματα στο θεσμό…Επίσης να ελεγχθεί ο βαθμός ανάμειξης,αθέμιτης επιρροής, διαπλοκής, επιβολής ή επικυριαρχίας θεσμικών παραγόντων της Αμερικανικής Πολιτείας στις εσωτερικές υποθέσεις και λειτουργία της Ελλαδικής Εκκλησίας. Όπως και το ενδεχόμενο διάπραξης κακουργημάτων όπως αυτό της συνωμοσίας και εσχάτης προδοσίας…

«Ὁ δέ τῶν Βοιωτῶν κήρυξ ἐλεγεν, ὃτι οὐ δικαίως
δράσειαν παραβαίνοντας τά τῶν Ἑλλήνων νόμιμα· πᾶσι γάρ εἶναι
καθεστηκός, ἱόντας ἐπί τήν ἀλλήλων, ἱερῶν τῶν ἐνόντων ἀπέχεσθαι»
(Θουκιδ. Ιστορ. Δ 97)

* η ”νομιμοποίηση αυθαίρετου” ”παράλληλου” εκκλησιαστικού θεσμού με τη γνωστή τακτική προϊόντος του χρόνου…

dimpenews.com