Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ Κάρελιν:Ο φιλελευθερισμός είναι ο σύγχρονος εχθρός του Χριστιανισμού. Τα πρόσωπα αντικαθίστανται από μάσκες, η ουσία από ονόματα.

Η Ορθοδοξία έχει έναν αόρατο εχθρό: είναι παντού και πουθενά, δεν είναι ούτε «τι» ούτε «ποιος». Αυτό είναι ένα συγκεκριμένο πνεύμα που διαπερνά την ατμόσφαιρα της γης με τα μυστικά τoυ, δηλητηριάζει το έδαφος της, μολύνει τα νερά, μετατρέπει τις πόλεις σε σάπιους βάλτους και χωριά σε ερημικές περιοχές (σσ. τώρα και πόλεις). Φαίνεται ότι είναι αδύνατο να κρυφτεί από αυτόν οτιδήποτε κι οπουδήποτε: θα βρει φυγάδες τόσο στις κορυφές των βουνών όσο και στα βάθη των θαλασσών.
Αυτός ο εχθρός είναι το πνεύμα της διαφθοράς, το οποίο στη σύγχρονη γλώσσα ονομάζεται φιλελευθερισμός.
Η λέξη φιλελευθερισμός σημαίνει ελευθερία. Αυτή είναι μια ειδική δαιμονική ελευθερία να σκοτώνεις το πνεύμα, να διαστρεβλώνεις τη δύναμη της ψυχής και να μολύνεις το σώμα, αυτή είναι μια ξεδιάντροπη ελευθερία,εμποτισμένη από προκατάληψη, αυτή είναι η ελευθερία να περιφρονούμε ό,τι είναι ιερό για κάποιον,είναι η ελευθερία ενός αφηνιασμένου σκύλου που ορμά στον αφέντη του. Ο Φιλελευθερισμός διένυσε δύο δρόμους, εξωτερικά όχι παρόμοιοι μεταξύ τους, αλλά έχοντας έναν στόχο: να ελευθερώσουν το άτομο από τον Θεό. Ο πρώτος τρόπος είναι ο κυνισμός, ο δεύτερος είναι η αισθητική. Ο κυνισμός είναι η καταστροφή όλων των ηθικών αρχών και παραδόσεων, η μετατροπή του ανθρώπου σε ένα σπιλωμένο ον, ένας σκληρός αγώνας ενάντια στο δικό του πνεύμα, η αντιστροφή της δαρβίνειας κλίμακας όπου ο μεταλλαγμένος άνθρωπος απλά πιθηκίζει. Το σύνθημά του είναι: «ξεδιάντροπη ελευθερία».

Η αισθητική του αντίληψη μοιάζει να αντιτίθεται στον κυνισμό. Είναι μια λατρεία ομορφιάς, αλλά επίπλαστη, αισθησιακή και υλική που κρύβει την ομορφιά του θεϊκού φωτός (σσ. εσημειώθη εφ’ ημάς το φως του προσώπου σου Κύριε). Αυτή είναι η ομορφιά των κατασκευασμένων ειδώλων, η ομορφιά της Αφροδίτης και του Απόλλωνα αυτονομημένη ως αυτοσκοπός σκοτώνει το πνεύμα. ( μια αντιστροφή κι έκπτωση αντίθετα στην ελληνική γλυπτική το σωματικό κάλος συμβολίζει το πνευματικό κάλος). Η αισθητική μετέτρεψε την τέχνη σε υπηρέτη ανθρώπινου πάθους, εμπλούτισε αυτά τα πάθη, εξαντλήθηκε και μετατράπηκε σε αντι-αισθητική – παρακμή, αγωνία της ομορφιάς.

Από την αρχή, ο φιλελευθερισμός είδε στον Χριστιανισμό τον ασυμβίβαστο εχθρό του. Προκάλεσε δίωξη της Εκκλησίας στις μέρες των ειδωλολατρικών αυτοκρατόρων. Ακόμα και τότε, οι Χριστιανοί κρίθηκαν από τη σκοπιά του φιλελευθερισμού, κατηγορώντας τους ότι είναι μίσος, φανατικοί που προτιμούν το θάνατο από τη ζωή, εχθροί της ανθρώπινης ευτυχίας, και ως εκ τούτου πρέπει να καταστραφούν καθώς ένα έλκος καίγεται με ένα καυτό σίδερο….

Ο φιλελευθερισμός δημιουργήθηκε κάποτε μέσα στον Χριστιανισμό ως αντι-Χριστιανισμός κατά την Αναγέννηση, αντικαθιστώντας τον ασκητισμό με τη λατρεία της σάρκας.Προσκύνησε τον Καθολικισμό, καθιστώντας τον υπηρέτη του κόσμου. Ανοίγει το δρόμο για τον Προτεσταντισμό, ο οποίος τεμαχίζει τα θραύσματα μιας αρχαίας παράδοσης που είχαν απομείνει στον Καθολικισμό. Όλος ο ρεφορμισμός είχε ως στόχο την ανύψωση του ανθρώπου πάνω από τον Θεό.

Ο φιλελευθερισμός είναι η ψυχή των επαναστάσεων που λαμβάνουν χώρα κάτω από ερυθρόμαυρο έμβλημα του Σατανά. Προσπαθεί να καταστρέψει την Εκκλησία, είτε με αιματηρή δίωξη, είτε με ένα χτύπημα κριού, υπονομεύοντας την από μέσα, αντικαθιστώντας την με μια άλλη θρησκεία – όπου διατηρείται μια εικόνα χριστιανισμού που είναι όμως στην ουσία κατ΄επίφασην, αλλά δεν υπάρχει Χριστός ως Υιός του Θεού, Λυτρωτής και Κριτής του κόσμου.

Οι φιλελεύθεροι έχουν συνεχή νοσταλγία για παγανισμό. Θέλουν να μετατρέψουν τον Παράδεισο σε Όλυμπο ή Ιμαλάια. Αυτό το πνεύμα μισεί το Χριστό, επομένως, προσπαθεί να τον αντικαταστήσει με ”εικόνες”/είδωλα ενός ψεύτικου Χριστού. Φτιάχνει είδωλα με το όνομα του Χριστού, έτσι ώστε αυτοί που θεωρούνται χριστιανοί να τα λατρεύουν. Για τον φιλελευθερισμό, η διδασκαλία ότι ο Θεός είναι η υψηλότερη δικαιοσύνη, Κριτής του κόσμου, και θα ανταμείψει κάθε άτομο σύμφωνα με τις πράξεις του, είναι ιδιαίτερα μισητή. Ο Ροδόσταυρος του Γκαίτε μέσω του Mephistopheles, λέει ότι ο Θεός είναι ένας καλός γέρος με τον οποίο ο διάβολος μπορεί να συμφωνήσει σε όλα.(σσ. πολλές ετερόκλητες συμφωνίες είδαμε τελευταία)

Βλέπουν οι Χριστιανοί τον κίνδυνο ενός τέτοιου ψεύδους; Νομίζω ότι ορισμένοι δεν βλέπουν, εμπιστεύονται τυφλούς οδηγούς. Άλλοι βλέπουν και ακούνε τον συναγερμό, αλλά δεν τον αντιλαμβάνονται ως τέτοιον όπως δεν εισακούστηκε ο Λαοκόοντας, ο οποίος προειδοποίησε τους Τρώες ότι οι εχθροί της Τροίας ήταν κρυμμένοι μέσα στον Δούρειο Ίππο. Ακόμα άλλοι καταλαβαίνουν, αλλά μένουν σιωπηλοί, ώστε να μην τους συνθλίψει η φιλελεύθερη σιδερένια φτέρνα. Άλλοι δεν βλέπουν, επειδή δεν θέλουν να δουν, εθελοτυφλούν, αφού ο φιλελευθερισμός έχει δηλητηριάσει το μυαλό τους, έχει καταστρέψει τα συναισθήματά τους, δικαιολογεί τη λαγνεία, και ως εκ τούτου βαθιά επιθυμούν την αυτοεξαπάτηση.

Προς το παρόν, μπροστά στα μάτια μας, υπάρχει καταστροφή και αντικατάσταση των χριστιανικών αξιών: τα πρόσωπα αντικαθίστανται από μάσκες, η ουσία από ονόματα.

Ο Προτεσταντισμός μετατράπηκε σε μια μόνιμη αναμόρφωση, σε ανούσια υποκειμενικότητα, σε θρησκευτικό αναρχισμό. Το εγγύς μέλλον του είναι ο αθεϊσμός ή ο υπαρξισμός. Ο καθολικισμός, αναζητώντας τον κόσμο που γλιστρά από τα χέρια του, έχει μετακινηθεί από την Ιερά Εξέταση στην αλληλεγγύη με όλες τις αιρέσεις και τώρα φλερτάρει με αιρέσεις και άθεες συμμαχίες. Άφησε τα παλιά του όπλα και άνοιξε τα χέρια του σε ένα λαμπερό κορίτσι – avant-garde art και μια σιδερένια κυρία – έναν άψογο τεχνικό πολιτισμό. Επιδιώκει να αφομοιώσει αυτές τις διδασκαλίες και θεωρίες, ιδέες και συνθήματα που ο κόσμος ακολουθεί, αλλά στην πραγματικότητα ο ίδιος έχει αφομοιωθεί από αυτούς, και τώρα, ο καθολικισμός που υπήρχε πριν δεν υπάρχει.

Το κύριο εμπόδιο στην παγκόσμια πορεία του φιλελευθερισμού παραμένει η Ορθοδοξία. Ως και πρόσφατα, διώχθηκε τόσο που οι αγριότητες του Νέρωνα και του Διοκλητιανού φαντάζουν ελαφριές. Η Ορθοδοξία αντιμετωπίζει τώρα έναν άλλο κίνδυνο. Τα τείχη της Εκκλησίας αντέχουν τα χτυπήματα ενός κριού (πολιορκητικού ή μη), αλλά θα αντέξουν τη μάχη των χαρακωμάτων (και τα τούνελ) μέσα από τα οποία οι αντίπαλοι της Ορθοδοξίας επιδιώκουν να διεισδύσουν στην Εκκλησία, και όχι μόνο να διεισδύσουν, αλλά να μιλήσουν εκ μέρους της και να την εκπροσωπήσουν; Δεν θέλουμε να πούμε ότι επί του παρόντος η Εκκλησία αιχμαλωτίζεται από μοντερνιστές, όπως ένα πλοίο από πειρατές – παραμένει ένας πυλώνας και η επιβεβαίωση της αλήθειας. Δεν πιστεύουμε επίσης ότι όλοι οι μοντερνιστές είναι συνειδητοί εχθροί του Χριστού, αλλά ο φιλελευθερισμός κατέστρεψε τα μυαλά με ψευδή ελευθερία, κατέστειλε τις πνευματικές διαισθήσεις των ανθρώπων και, ως εκ τούτου, πολλοί έπαψαν να καταλαβαίνουν ότι η φιλελεύθερη θρησκεία αντικαθιστά τη θρησκεία του ουρανού με τη θρησκεία της γης – τη λατρεία της ύλης.

Ο φιλελευθερισμός είναι ένα σύγχρονο στάδιο στη διαδικασία της εκκοσμίκευσης της ανθρώπινης συνείδησης. Ο Χριστός συνέδεσε τη γη με τον ουρανό, και οι φιλελεύθεροι την αποσυνδέουν ξανά, και ο άνθρωπος απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τον πνευματικό κόσμο, ο οποίος γίνεται εξωγήινος, εξωπραγματικός και κρύος γι ‘αυτόν.

Ο Χριστιανισμός είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο και για τον φιλελευθερισμό ένα επεισόδιο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Για την εκκοσμικευμένη συνείδηση ​​του σύγχρονου ανθρώπου, ο Θεός παύει να υφίσταται ως μια ζώσα Ύπαρξη και μετατρέπεται σ’ ένα είδος αόριστης δύναμης, κοσμικού νου, εξωτικής ενέργειας, το αντίθετο της εντροπίας. Για έναν Χριστιανό, ο στόχος της ύπαρξης πρέπει να είναι η θέωση -η ένωση μ΄Εκείνον- επικοινωνία με το αιώνιο φως του Θείου και πίστη για να γίνει ο πυρήνας της προσωπικότητάς του και το κύριο περιεχόμενο της ζωής. Στην κοινωνία του Θεού, ο άνθρωπος βρίσκεται και γίνεται ο ίδιος αντανάκλαση της θεϊκής δόξας. Στον φιλελευθερισμό, η ύπαρξη του Θεού δικαιολογείται μόνο από το γεγονός ότι μπορεί να είναι χρήσιμος στους ανθρώπους ως ένας από τους εγγυητές της γήινης ευημερίας τους. Ο Χριστιανισμός ανυψώνει τον άνθρωπο εις τα άνω και από γιο της γης τον κάνει ουρανοπολίτη, ενώ ο φιλελευθερισμός, υποτάσσοντας το πνεύμα στην ψυχή και την ψυχή στο σώμα, προσπαθεί να γείρει τον ίδιο τον ουρανό και να συμπιέσει την αιωνιότητα στο πλαίσιο του χρόνου. Ο φιλελευθερισμός είναι ασυμβίβαστος με την Ορθοδοξία: πρέπει είτε να την απορρίψει είτε να την διαστρέψει. Στον τρέχοντα γύρο της ιστορίας, οι φιλελεύθεροι επιλέγουν το τελευταίο. Δεν λένε σχεδόν τίποτα για τον υπερβατικό κόσμο, και αν το αναφέρουν μερικές φορές, το κάνουν για να δείξουν ότι δεν έχουν σπάσει εντελώς τους δεσμούς με τον Χριστιανισμό.

Οι φιλελεύθεροι απορρίπτουν το δόγμα της εξιλέωσης, γι ‘αυτούς η σταύρωση του Χριστού είναι ένα παράδειγμα ανιδιοτελούς υπηρεσίας προς την ιδέα, την αποθέωση του ευαγγελίου και όχι τη σωτηρία του κόσμου. Συχνά μετατρέπουν την ίδια την έννοια της λύτρωσης από το κεντρικό γεγονός της ιστορίας της ανθρωπότητας σε λεκτικό ακροβατισμό σε αλληγορία. Χωρίς το δόγμα της λύτρωσης, ο Χριστιανισμός δεν υπάρχει. Πέφτει σαν ένας χάρτινος πύργος χωρίς θεμέλια – και αυτό είναι που χρειάζονται οι αντίπαλοι του Χριστού.

Στους φιλελεύθερους, η σωτηρία ταυτίζεται με την προσωπική αυτο-βελτίωση και η εξάρτηση από τον Θεό στο έργο της σωτηρίας θεωρείται ως ταπείνωση του ανθρώπου. Άρχισαν να γράφουν το όνομα του Θεού με ένα μικρό γράμμα και τη λέξη “άνθρωπος” με ένα κεφαλαίο (σσ.Υιός του Ανθρώπου είναι ο Χριστός). Ο Σατανάς ήθελε να είναι ελεύθερος από τον Θεό. ανέπνεε στο στήθος του τον αέρα αυτής της ελευθερίας, που αποδείχθηκε η ανάσα του θανάτου. Ο άνθρωπος συνεχίζει το έργο του Σατανά – αναζητά ψευδή ελευθερία στην ανεκτικότητα και, χάνοντας τον Θεό, βρίσκεται στο σκοτάδι του χάους και της παραφροσύνης ( έξαρση ψυχικών ασθενειών ή κατανάλωση ψυχοδραστικών ουσιών τεχνητών παραδείσων και επίπλαστης ευφορίας η νεκρή ψυχή αντικαταστάθηκε από πλαστικό μέλος-ψυχή- συνειδητοποιώντας την ανεπάρκειά της).

Ο Χριστιανισμός αποκάλυψε στον άνθρωπο όλο το βάθος της αμαρτίας, την τραγωδία της πτώσης και τις μεταφυσικές ρίζες της αποστασίας από το Θεό. Η εκκοσμικευμένη συνείδηση ​​στερεί σταδιακά τον Χριστιανισμό από το μυστικό του βάθος, μετατρέποντας ένα τεράστιο παγόβουνο σε ένα λεπτό πάγο που επιπλέει στην επιφάνεια του νερού.

Ο Χριστιανός πρέπει να αντιμετωπίσει τρεις εχθρούς: τον δαίμονα, την υπερηφάνεια του κόσμου και τις επιθυμίες του σώματος. Ο μοντερνισμός αγνοεί την ύπαρξη του δαίμονα, συνάπτει συμφωνία με τον ημι-ειδωλολατρικό κόσμο, δικαιολογεί τα πάθη και τις επιθυμίες του ανθρώπου και κάνει την ψυχή απροστάτευτη από αυτούς τους εχθρούς.

Ο φιλελεύθερος Χριστιανισμός έσπασε τη σχέση με τον μεταφυσικό κόσμο γι ‘αυτόν δεν υπάρχει αγγελολογία και δαιμονολογία. Ο πρώτος εχθρός της ανθρωπότητας – ο δαίμονας παίρνει τη μορφή μιας ομιχλώδους αφαίρεσης. Το δόγμα των δαιμόνων ως υπαρκτών πνευματικών όντων φαίνεται ξεπερασμένη μυθολογία. Εκείνοι οι φιλελεύθεροι που εξακολουθούν να αναγνωρίζουν την ύπαρξη του δαίμονα προσπαθούν να τον παρουσιάσουν ως ένα αβλαβές πνεύμα, το οποίο, έχοντας προσωρινά απομακρυνθεί από τον Θεό, τελικά θα επιστρέψει σ ‘Αυτόν και θα πάρει ξανά την προηγούμενη θέση του. Αν αναφέρουν περιστασιακά την κόλαση, το κάνουν για να διαβεβαιώσουν τους αμαρτωλούς ότι τα κλειδιά της κόλασης βρίσκονται στα χέρια του ίδιου του ανθρώπου: μπορεί να μείνει στον κάτω κόσμο ή, αφού ξεκλειδώσει τις πόρτες από μέσα, να φύγει από εκεί με τη δική του ελεύθερη βούληση. Θυμηθείτε ότι η υπερβολική ελπίδα για έλεος του Θεού, που μετατρέπεται σε συνάφεια της αμαρτίας, θεωρείται από την Εκκλησία ως βλασφημία ενάντια στο Άγιο Πνεύμα, η οποία δεν συγχωρείται σε αυτήν ή στη μελλοντική ζωή.

Ένα σημαντικό μέρος των μοντερνιστών τείνουν γενικά να πιστεύουν ότι η κόλαση δεν είναι μια τρομακτική πραγματικότητα του άλλου κόσμου, αλλά μια ψυχική κατάσταση ενός ατόμου, μια καταθλιπτική μανία, για τη θεραπεία της οποίας απαιτείται η βοήθεια ψυχίατρου. Οι φιλελεύθεροι είναι σίγουροι ότι ο δαιμονικός κόσμος και η κόλαση θα πρέπει να εξαφανιστούν από τη συνείδηση ​​των σύγχρονων ανθρώπων, να εξαφανιστούν σαν καπνός από τον άνεμο, να λιώσουν σαν τις σκιές μιας μεσαιωνικής νύχτας μπροστά από το πνευματικό φως των σύγχρονων εποχών. Οι φιλελεύθεροι πιστεύουν ότι είναι απαραίτητο να ελευθερωθεί ένα άτομο όχι από έναν δαίμονα, αλλά από δεισιδαιμονίες και αταβικές ιδέες για τα κακά πνεύματα. Έτσι, με τον κύριο εχθρό των Χριστιανών – τον δαίμονα, το θέμα των μοντερνιστών και των φιλελεύθερων διευθετείται φιλικά.

Ο δεύτερος εχθρός του Χριστιανισμού είναι το πνεύμα αυτού του κόσμου. Ο κόσμος εδώ σημαίνει ημι-ειδωλολατρικά έθιμα και ιδέες, μια κλίμακα αξιών, έννοιες του καλού και του κακού, το πνεύμα του εγωισμού και του εγωκεντρισμού, της ψευδοεπιστήμης, που προσπαθεί να αντικαταστήσει την πίστη, μια παθιασμένη τέχνη που καλύπτει τη σήψη των αμαρτιών με επιχρύσωση. Αυτό το πνεύμα του κόσμου αντιτίθεται στον Χριστιανισμό, προσπαθεί να κυριαρχήσει στο μυαλό και την καρδιά των ανθρώπων. Ο φιλελευθερισμός θέλει να ανυψώσει τις αξίες αυτού του κόσμου στα μάτια των χριστιανών και να παρουσιάσει την εκκοσμίκευση ως αγώνα για την ελευθερία του πνεύματος και του νου. Η Αναγέννηση ήταν ήδη μια προσπάθεια να αποκατασταθεί ο παγανιστικός κόσμος με χριστιανικά ονόματα και να επιστρέψουμε στην Ευρώπη στους Ολύμπιους θεούς υπό τα ψευδώνυμα των χριστιανών αγίων. Οι σύγχρονοι φιλελεύθεροι που μοιάζουν με χριστιανούς, κάτω από το έμβλημα της αγάπης, θέλουν να καταπνίξουν και να διαλύσουν την Εκκλησία στη θάλασσα αυτού του κόσμου, και να παρουσιάσουν την Τελευταία Κρίση ως γενική αμνηστία για αμαρτωλούς και δαίμονες. Όταν η μεταφυσική απορρίπτεται, η φυσική υπερισχύει του πνεύματος και του σώματος πάνω από την ψυχή…

Ο τρίτος εχθρός του Χριστιανισμού είναι η σαρκική επιθυμία. Οι φιλελεύθεροι θεωρούν ότι είναι οι φυσικές ιδιότητες του ανθρώπου, και αυτό που είναι φυσικό είναι από τον Θεό. Τείνουν να θεωρούν τα αμαρτωλά πάθη όχι ως απώλεια χάριτος και πτώση της ψυχής από τον Θεό, αλλά ως υπέρβαση που είναι επιβλαβής για την ανθρώπινη υγεία. Οι ριζοσπαστικοί μοντερνιστές πιστεύουν ότι η αμαρτία είναι ένα ένζυμο της δημιουργικής και πνευματικής ζωής. Από ηθικής απόψεως, δίνει πνευματική εμπειρία σε ένα άτομο και ως εκ τούτου αποτελεί συστατικό της σοφίας.

Η απελευθέρωση του Χριστιανισμού, δηλαδή, η διαστροφή του, συμβαίνει με το πρόσχημα του μοντερνισμού, της ανακαίνισης, του δογματικού ρεβιζιονισμού και μέσω της συνεχούς κατάχρησης της αρχής της οικονομίας.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι ο εκπρόσωπος του ”ανθρωπισμού” και του φιλελευθερισμού ήταν ένα αρχαίο φίδι που σερνόταν στην Εδέμ υπό το πρόσχημα ενός καλού φίλου. Ως φιλελεύθερος, κάλεσε τους προπάτορες ν’ απαλλαγούν από όλες τις απαγορεύσεις και διοργάνωσε την πρώτη Αποστασία με το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού, και ως ανθρωπιστής τους υποσχέθηκε μια δελεαστική ευκαιρία – να γίνουν θεοί χωρίς Θεό. Και τώρα αυτός ο «φίλος» της ανθρωπότητας, που αποπλάνησε τον χοϊκό, σαγηνεύει τους απομακρυσμένους απογόνους του με το ίδιο σαγηνευτικό σφύριγμα του φιδιού. (Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ Κάρελιν)

”H Δύση είναι μια μηχανή χωρίς ψυχή και χωρίς κύριο” Pascal Brukner…

dimpenews.com