ήξερε από πάθος ο ποιητής ……” και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις”

Και τί φρικτή η μέρα που ενδίδεις, (η μέρα που αφέθηκες κι ενδίδεις),

(σ΄ένα πάθος, στη δόξα που την είπαν φιλικά με τον πιο ουδέτερο όρο ”αναγνωρισιμότητα” για να την αμβλύνουν, στην ματαιοδοξία να γίνεις σάρκα της εξουσίας, στην εξ άνωθεν εντολή, στην αποδοχή με κάθε κόστος και τίμημα, στην ανάδειξη, στην φτιασιδωμένη εικόνα, στο ναρκισσιστικό είδωλό σου , στην αντανάκλαση, στη μάγια την ψευδαίσθηση της πραγματικότητας, στα Λουσιφεριανά φώτα της δημοσιότητας, στο πρόσκαιρο φωτοστέφανο της κάμερας, αντάλλαξες την κάμαρα του ποιητή με την κάμερα της ινδαλματοκρατίας, το κελί του ασκητή με την κερήθρα της εξουσίας )

και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα, (πρεμούρα και οδοιπόρος ακόμη πας ξεληγωμένος να γίνεις συστημικός προς ενσωμάτωση, να γίνεις , να σε κάνουν …. Αυτός που είναι, δεν έχει ανάγκη να γίνει δεν έχει ανάγκη να τον κάνουν να τον χρίσουν, να τον αναδείξουν, να τον κολακεύσουν, να τον αναγνωρίσουν να τον γνωρίσουν να τον καταλάβουν να τον αποδεχθούν.. )

και πηαίνεις στον μονάρχην Αρταξέρξη ( οι πόρτες του τυράννου είναι πάντα ανοιχτές και οι φύλακες καλόκαρδοι, επέλεξες την τυραννία, να υπηρετήσεις δουλοπρεπής την κάθε εξουσία, οσφυοκάμπτης των κάθε λογής αρχόντων, φερέφωνο της καθεστηκυίας τάξης της κυρίαρχης άποψης, άβουλο όργανο του political correct, βολοδέρνεις στα ρεύματα των καιρών, όπου φυσάει ο τοξικός άνεμος )

που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του ( κι ο κάθε Αρταξέρξης σου κάνει τα χατίρια καλωσορίζει μια ακόμη εξαγορασμένη συνείδηση παίρνεις οφίτσια προνόμια και τίτλους γίνεσαι παρακοιμώμενος του τυράννου, αυλικός και τροβαδούρος , χρήσιμος ηλίθιος της εξουσίας ) ,

και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια ( ωφελιμισμός κερδοσκοπία οπορτουνισμός τυχοδιωκτισμός )

Και συ τα δέχεσαι με απελπισία αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις. ( τραβάτε με κι ας κλαίω, αφού ηττήθηκες ιδεολογικά αφού απελπίστηκες πνευματικά παραιτισίας παραδίδεσαι ως νομή στην εξουσία συμβιβάζεσαι γίνεσαι ομοτράπεζος συνδαιτημόνας σε συμπόσιο που φιλοσοφεί για το ψεύδος και όχι για την αλήθεια.. )

Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·

( στην αρχή όσο διαρκεί ο νόστος μιας ανεκπλήρωτης επιστροφής στην αρχική μήτρα της ανυπαρξίας ή της αιωνιότητας, στην έρημο από όπου προήλθε το πρώτο φως στην έρημο στο βασίλειο του φωτός.. στην έρημο το φως είναι εκτυφλωτικό, το φως κυριαρχεί στην έρημο δεν υπάρχει άλλο πραγματικό φως από αυτό της ερήμου .. το φως έχει τίμημα την έρημο την πνευματική απομόνωση την απόλυτη πνευματική μοναξιά … στις πόλεις το φως φυλακίζεται στις οθόνες, πίσω από τους τοίχους στο κενό, στα ψηλά παράθυρα και στα κογχοφόρα μάτια του μη χερουβικού πολυόμματου πλήθους )

και Θα πενθώ πάντα – μ’ ακούς; – για μένα,

πιο μόνος, κι από τον μόνο του στον Παράδεισο. ( μετάνοια, η επιστροφή )

dimpenews.com