Λάζαρος! O νεκρός που είχε πίστη όταν εμείς έχουμε νεκρή πίστη! Σάββατο του Λαζάρου κι όχι σάβανο του Λαζάρου!

Λα λα λα Λάζαρος. Λα λα Λάζαρος!! το όνομα Λάζαρος ως σύνθημα νίκης… και ως τραγούδι.. λα λα τρα λα λα Λάζαρος …! η χαροποιός νίκη της Ανάστασης… όπου σμίγουν οι νεκροί με τους ζωντανούς, αγκαλιάζονται οι λησμονημένοι με τους παρόντες, οι νυν με τους αεί…

O νεκρός που είχε πίστη όταν εμείς έχουμε νεκρή πίστη!

Σάββατο του Λαζάρου κι όχι σάβανο του Λαζάρου!

Σήμερα μια είδηση σε κατεβάζει στο ζόφο του τάφου στα τάρταρα της απελπισίας στην άβυσσο της απόγνωσης στο αδιέξοδο του θανάτου αύριο η γνώριμη φωνή του Ιησού σε καλεί να εξέλθεις

Λάζαρε δεύρο έξω ( το ”δεύρο” είναι λόγιος τύπος τοπικού επιρρήματος που σημαίνει εδώ)

O νεκρός που είχε πίστη όταν εμείς έχουμε νεκρή πίστη!

Σάββατο του Λαζάρου κι όχι σάβανο του Λαζάρου!

Λάζαρε Λάζαρε δεύρο έξω

και ξεκινά το ασίγαστο πανηγύρι το ατέλειωτο γλέντι Λα λα Λάζαρε… το όνομα Λάζαρος γίνεται το πιο χαρμόσυνο τραγουδισμένο και πιο ρυθμικό όνομα λα λα λα τρα λα λα Λάζαρος

γίνεται σύνθημα νίκης Λα λα Λάζαρος Λα λα Λάζαρος

Του Λαζάρου του φίλου του Χριστού..

Δεν αρκεί να είμαστε απλά γνωστοί, ή πιστοί του Χριστού αλλά να γίνουμε ως και φίλοι Του ώστε ν΄αξιωθούμε την κοινήν Ανάστασην…

η χαρά

είναι δημιουργική και πρωτότυπη δεν επαφίεται μόνο στην στείρα τυποποιημένη επανάληψη ενός θρησκευτικού πρωτόκολλου.. άλλο κάνω ότι χαίρομαι παριστάνω ότι χαίρομαι στην καλύτερη περίπτωση προσποιούμαι ή συμμετέχω απλά ως παριστάμενος γιατί το απαιτεί το καθηκοντολόγιο του καλού πιστού ή μετέχω διεκπεραιωτικά με βαριά καρδιά ως προσκεκλημένος στη θρησκευτική συνεστίαση κι άλλο χαίρομαι πραγματικά ξαμολιέμαι πίσω από τη χαρά …

Λάζαρος ο πιο πιστός δεν έπαψε να πιστεύει και μετά θάνατον και έγινε το αδιανόητο….ο κορυφαίος της πίστης και είναι αυτή η πίστη του που δικαιώθηκε..και ως νεκρός πίστευε δεν έπαψε να πιστεύει στη μεγάλη ανατροπή… δεν παραιτήθηκε ποτέ….

O νεκρός που είχε πίστη όταν εμείς έχουμε νεκρή πίστη!

Ο ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ

”Μυρίζουν ακόμη λιβανιά, κι έχουν την όψη καμένη από το πέρασμά
τους στα Σκοτεινά Μεγάλα Μέρη.
Κει που μεμιάς τους έριξε το Ασάλευτο
Μπρούμυτα, σ’ ένα χώμα που κι η πιο μικρή ανεμώνα του θα’ φτανε
να πικράνει τον αέρα του Άδη’‘ …. και τον πίκρανε

( Οδ. Ελύτης από το ”έξι και μια τύψεις για τον ουρανό” μόνο που σήμερα σκοτώνουμε τον ουρανό δίχως καμιά τύψη!)

O νεκρός που είχε πίστη όταν εμείς έχουμε νεκρή πίστη!

”έξι και μια τύψεις για τον ουρανό” μόνο που σήμερα σκοτώνουμε τον ουρανό δίχως καμιά τύψη!

dimpenews.com