Μεντβέντεφ: ο απαχθείς Πρόεδρος Μαδούρο είναι ο Μαντέλα της Λ Αμερικής!
Ντμίτρι Μεντβέντεφ, Αντιπρόεδρος του Ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας:
«Σήμερα, υπάρχουν μόνο δύο σενάρια: είτε οι Ηνωμένες Πολιτείες θα απελευθερώσουν διακριτικά τον απαχθέντα πρόεδρο της Βενεζουέλας με ένα εύλογο πρόσχημα (μια απίθανη πιθανότητα), είτε θα γίνει ένας νέος Λατινοαμερικανός Μαντέλα (το πιο πιθανό σενάριο). Τότε, το όνομά του θα γραφτεί στα χρονικά της ιστορίας της Νότιας Αμερικής μαζί με αυτά των Μπολιβάρ, Μιράντα και Τσάβες».
Απαγωγή Αρχηγού Κράτους… και Δίκη του στο Όνομα του Νόμου: Η Πλήρης Κατάρρευση της Διεθνούς Τάξης
Αυτό που συνέβη στη Βενεζουέλα δεν είναι δικαστικό περιστατικό, ούτε ποινικό αρχείο, ούτε καν παραδοσιακή διπλωματική διαμάχη. Βλέπουμε μια ολοκληρωμένη κυρίαρχη στρατιωτική επιχείρηση που εκτελείται με βία μέσα στην πρωτεύουσα ενός κυρίαρχου κράτους, αργότερα ντυμένου με τον χιτώνα της αμερικανικής δικαιοσύνης. Η απαγωγή προηγήθηκε της κατηγορίας και το δικαστήριο ήρθε για να δικαιολογήσει την πράξη, όχι για να την επανεξετάσει.
Δεν πρόκειται απλώς για ένα πολιτικό γεγονός, αλλά για μια σημαντική στιγμή αποκάλυψης: μια δημόσια παραβίαση της αρχής της προεδρικής ασυλίας και μια σκληρή δοκιμασία της ικανότητας του διεθνούς συστήματος να προστατευτεί από την ωμή εξουσία.
Δύναμη πριν από τον Νόμο: Η Στιγμή της Διεθνούς Αποκάλυψης
Αυτό που συνέβη δεν μπορεί να απομονωθεί από ένα ευρύτερο πλαίσιο που έχει εδραιωθεί με την πάροδο των ετών: όταν τα πολιτικά εργαλεία αποτυγχάνουν, η βία επικαλείται και ο νόμος επικαλείται στη συνέχεια για να εξωραΐσει το αποτέλεσμα.
Υπό αυτή την έννοια, δεν βλέπουμε μια παροδική νομική υπέρβαση, αλλά μια αναδιάταξη προτεραιοτήτων: πρώτα η δράση, μετά η νομοθεσία. Πρόκειται για ένα άμεσο πραξικόπημα ενάντια στη φιλοσοφία πάνω στην οποία χτίστηκε το διεθνές σύστημα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το Συμβούλιο Ασφαλείας: Ένας Θεσμός που Μιλάει Περισσότερο Παρά Πράττει
Η σύνοδος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ήταν λιγότερο μια δοκιμασία της νομιμότητας των όσων συνέβησαν στη Βενεζουέλα και περισσότερο μια δοκιμασία της ίδιας της σημασίας του συμβουλίου. Δεκάδες λέξεις, επαναλαμβανόμενες καταδίκες, βαρείς όροι όπως «επικίνδυνο προηγούμενο» και «κατάφωρη παραβίαση», ωστόσο καμία απόφαση, καμία δράση, κανένα πολιτικό ή νομικό κόστος.
Εδώ βρίσκεται η καρδιά της κρίσης: το Συμβούλιο Ασφαλείας δεν αποτυγχάνει όταν σιωπά, αλλά όταν μιλάει και δεν ενεργεί. Δεν πρόκειται για κρίση ψηφοφορίας, αλλά για κρίση ενός διεθνούς συστήματος που γεννήθηκε για να περιορίσει την εξουσία, αλλά καταλήγει ως μάρτυρας της ανεξέλεγκτης άσκησής της.
«Επικίνδυνο Προηγούμενο»: Δεν είναι υπερβολή
Όταν η Ρωσία λέει ότι αυτό που συνέβη «μας επιστρέφει σε μια εποχή χωρίς διεθνές δίκαιο», δεν υπερβάλλει. Αυτή είναι μια ακριβής περιγραφή μιας μετάβασης από ένα εύθραυστο σύστημα σε μια δηλωμένη ζούγκλα: ο ισχυρός απαγάγει και μετά διώκει.
Αξίζει να σημειωθεί ότι όροι όπως «κυριαρχία», «μη χρήση βίας» και «ασυλία» επαναλήφθηκαν από κράτη με διαφορετικούς προσανατολισμούς, επιβεβαιώνοντας ότι η παραβίαση είναι δομική, όχι διαδικαστική. Εάν αυτή η πράξη εγκριθεί χωρίς κόστος, δεν θα παραμείνει εξαίρεση, αλλά θα γίνει ένα αναπαραγώγιμο μοντέλο.
Όταν η Απαγωγή Γίνεται Πολιτικό Εργαλείο
Η πρόσφατη ιστορία προσφέρει ανησυχητικά προηγούμενα, από την απαγωγή του Μανουέλ Νοριέγκα στον Παναμά το 1989 έως την παράδοση του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς υπό βία και κυρώσεις. Αλλά αυτό που είναι νέο σήμερα δεν είναι η ίδια η πράξη, αλλά η μετατροπή του εγκλήματος σε έναν δηλωμένο κανόνα. Αυτό που κάποτε γινόταν ως εξαιρετική αναγκαιότητα παρουσιάζεται τώρα ως ένα νόμιμο, επαναλήψιμο μοντέλο, χωρίς ντροπή ή απόκρυψη.
Η κρίσιμη διαφορά είναι ότι αυτά τα εγκλήματα εκτελέστηκαν και στη συνέχεια αρνήθηκαν. Σήμερα, εκτελούνται και γιορτάζονται στις δικαστικές αίθουσες. Δεν πρόκειται για απλή ολίσθηση, αλλά για μια πλήρη μετάβαση από ένα εύθραυστο διεθνές σύστημα δικαίου σε μια κωδικοποιημένη λογική ζούγκλας: ο ισχυρός απάγει, μετά διώκει και μετά ζητά από τον κόσμο να αναγνωρίσει το αποτέλεσμα.
Το Δικαστήριο των ΗΠΑ: Από το Βήμα της Δικαιοσύνης στη Συνεργία στο Έγκλημα
Αυτό που συνέβη στο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Νέας Υόρκης δεν ήταν δικαιοσύνη, αλλά πλήρης νομική συνενοχή με μια κυρίαρχη απαγωγή που εκτελέστηκε με τη βία. Το δικαστήριο δεν διερεύνησε τη νομιμότητα της απαγωγής, ούτε ρώτησε πώς ένας αρχηγός ενός κυρίαρχου κράτους οδηγήθηκε στο εδώλιο, επειδή απλώς υπέθεσε το έγκλημα ως γεγονός και αποφάσισε να παράσχει δικαστική κάλυψη αντί για λογοδοσία.
Ο δικαστής σε αυτή τη συνεδρίαση δεν ήταν ανεξάρτητη αρχή αλλά ένας κρίκος σε μια πολιτικοστρατιωτική αλυσίδα αποφάσεων. Η παρουσία του δεν ήταν για να αποφανθεί αλλά για να υπογράψει. Η πράξη δεν διώχθηκε αλλά ομαλοποιήθηκε. Τα στοιχεία δεν ελέγχθηκαν, η αρχική παραβίαση αγνοήθηκε: παραβίαση της κυριαρχίας, ένας δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος απήχθη χωρίς διεθνή εντολή.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν οδήγησαν έναν κατηγορούμενο στη δικαιοσύνη, αλλά έσυραν ένα ολόκληρο κράτος στο δικαστήριο μέσω του απαχθέντος προέδρου τους. Υπό αυτή την έννοια, η συνεδρίαση δεν αφορούσε τη δικαιοσύνη, αλλά μια σκόπιμη προσπάθεια επαναπροσδιορισμού του δικαίου ως εργαλείου εξουσίας και όχι ως περιορισμού του.
Όταν ο Μαδούρο αρνείται να αναγνωρίσει το δικαστήριο, επιμένει στην προεδρική του ιδιότητα και αυτοαποκαλείται «αιχμάλωτος πολέμου», δεν κάνει πολιτικούς ελιγμούς, αλλά κατηγορεί άμεσα το δικαστήριο. Ένα δικαστήριο που δέχεται τη δίκη ενός βίαια απαχθέντος αρχηγού κράτους, χωρίς να ασχολείται με την αρχική πράξη, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως θεσμός δικαιοσύνης, αλλά ως συμμέτοχος στο έγκλημα, ανεξάρτητα από σφραγίδες ή μηνύματα.
dimpenews.com
