Ο γιος του Μπολσονάρο πήγε και προσευχήθηκε στο Τείχος των Δακρύων στην Ιερουσαλήμ για να πάρει το χρίσμα της προεδρίας στις εκλογές του 2026 που είναι υποψήφιος. Μόνο όσοι θα περιμένουν το ”Μεσσία” του Ισραήλ θα κυβερνούν..Πιόνια υποχείρια.. ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΙ ΝΕΑ ΤΑΞΗ, ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ Ως και ο Ράμα ο πρωθυπουργός της Αλβανίας έχει πάρει το μήνυμα κι ανταποκρίνεται …..θα μιλήσει στη Κνεσέτ!!.
Ο χριστιανοσιωνιστής γιος του τ, προέδρου Βραζιλίας του Μπολσονάρο πήγε και προσευχήθηκε στο Τείχος των Δακρύων στην Ιερουσαλήμ για να πάρει το χρίσμα της προεδρίας στις προεδρικές εκλογές του 2026 που είναι υποψήφιος. Όποιος αγγίζει το Τείχος των Δακρύων γίνεται πρόεδρος στη χώρα του..Η παρουσία στο Ισραήλ του Φλάβιο Μπολσονάρο, γιου του πρώην προέδρου της Βραζιλίας Ζαΐχ Μπολσονάρο, δεν είναι απλώς ένα προσωπικό ή πνευματικό ταξίδι. Δημοσιεύοντας ένα βίντεο που γυρίστηκε σε ισραηλινό έδαφος, συνοδευόμενο από ένα μήνυμα γεμάτο θρησκευτικές και ιδεολογικές αναφορές, ο δηλωμένος υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές της Βραζιλίας το 2026 στέλνει ένα σαφές πολιτικό μήνυμα τόσο στους υποστηρικτές του όσο και στους αντιπάλους του. Το μήνυμα είναι σαφές: η πίστη, η πολιτική καταγωγή και ο εθνικός αγώνας είναι άρρηκτα συνδεδεμένα.
Στην ανάρτησή του, ο Φλάβιο Μπολσονάρο δηλώνει ότι «ακολουθεί για άλλη μια φορά τα βήματα του πατέρα του», εκφράζοντας την ελπίδα ότι οι δικές του κόρες θα κάνουν μια μέρα το ίδιο. Συνδέει αυτή την οικογενειακή συνέχεια με ένα σχεδόν μεσσιανικό όραμα για το μέλλον της Βραζιλίας, υποστηρίζοντας ότι «δεν υπάρχει τρόπος να σωθεί η Βραζιλία παρά μόνο μέσω του Θεού.Είθε ο Θεός να ευλογεί όλους όσους βαδίζουν με μεγάλη θυσία προς την απελευθέρωση της Βραζιλίας μας.». Αυτή η δήλωση, κάθε άλλο παρά αβλαβής, αποτελεί μέρος μιας καθιερωμένης πολιτικής παράδοσης στη Βραζιλία, όπου η θρησκεία – και ιδιαίτερα οι Ευαγγελικοί – παίζει κεντρικό ρόλο στην εκλογική κινητοποίηση.
Η επιλογή του Ισραήλ ως φόντου για αυτό το θέαμα δεν είναι καθόλου τυχαία. Για αρκετά χρόνια, το Ισραήλ κατέχει μια σημαντική συμβολική θέση στην πολιτική φαντασία της βραζιλιάνικης συντηρητικής και ευαγγελικής δεξιάς. Υπό την προεδρία του Ζαΐρ Μπολσονάρο, οι σχέσεις μεταξύ Μπραζίλια και Ιερουσαλήμ τονίστηκαν έντονα, κυρίως μέσω ενός ανοιχτά φιλοϊσραηλινού λόγου, μιας ιδεολογικής συγγένειας με τους σιωνιστικούς ευαγγελικούς κύκλους και επαναλαμβανόμενων βιβλικών αναφορών στην προεδρική ρητορική. Ο Φλάβιο Μπολσονάρο ακολουθεί σαφώς αυτή την παράδοση.
Εμφανιζόμενος στο Ισραήλ, ο Φλάβιο Μπολσονάρο απευθύνεται κυρίως σε μια συγκεκριμένη εκλογική βάση: εκατομμύρια Ευαγγελικούς Βραζιλιάνους για τους οποίους το Ισραήλ δεν είναι απλώς ένα κράτος, αλλά ένα πνευματικό και εσχατολογικό σύμβολο. Για αυτό το τμήμα του εκλογικού σώματος, η υποστήριξη του Ισραήλ σημαίνει επιβεβαίωση της πίστης στην Αγία Γραφή και σε μια ηθική τάξη που θεωρείται ότι απειλείται από τον προοδευτισμό, τον κοσμικό χαρακτήρα και τις αριστερές ιδεολογίες. Το μήνυμα «δεν υπάρχει σωτηρία για τη Βραζιλία εκτός του Θεού» είναι επομένως τόσο πολιτικό σύνθημα όσο και θρησκευτικό δόγμα.
Αυτή η στρατηγική δεν είναι καινούργια. Ο ίδιος ο Ζαΐρ Μπολσονάρο εκμεταλλεύτηκε εκτενώς την πίστη κατά τη διάρκεια των εκστρατειών του και της προεδρίας του, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως ηγέτη «επιλεγμένο» για να αποκαταστήσει τις παραδοσιακές αξίες, την τάξη και την εξουσία. Ο Φλάβιο Μπολσονάρο, επιδιώκοντας την επίσημη υποψηφιότητα του κόμματός του και απολαμβάνοντας ήδη την ρητή υποστήριξη του πατέρα του, στοχεύει σαφώς να κεφαλαιοποιήσει αυτήν την κληρονομιά. Η αναφορά στα «βήματα του πατέρα του» δεν είναι απλώς συναισθηματική· είναι μια σκόπιμη πράξη πολιτικής μετάδοσης.
Αλλά αυτή η επικοινωνία στοχεύει επίσης στο διεθνές κοινό της Βραζιλίας. Εμφανιζόμενος στο Ισραήλ, ο Φλάβιο Μπολσονάρο στέλνει ένα μήνυμα σε διεθνή συντηρητικά δίκτυα, ιδιαίτερα στους αμερικανικούς Ευαγγελικούς κύκλους και στα δεξιά εθνικιστικά κινήματα που βλέπουν το Ισραήλ ως μοντέλο σταθερότητας ασφάλειας και ισχυρής εθνικής ταυτότητας. Σε ένα παγκόσμιο πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από την άνοδο της κυρίαρχης και θρησκευτικής ρητορικής, αυτή η εικόνα ενισχύει τη θέση του ως υποψηφίου που ανήκει σε ένα διεθνικό ιδεολογικό ρεύμα.
Αυτή η επίσκεψη πρέπει επίσης να ερμηνευτεί υπό το πρίσμα της προεδρικής εκστρατείας του 2026, η οποία υπόσχεται να είναι εξαιρετικά πολωμένη. Αντιμέτωπος με ένα προοδευτικό στρατόπεδο και θεσμούς που συχνά θεωρούνται από τους υποστηρικτές του ως εχθρικοί, ο Φλάβιο Μπολσονάρο κατασκευάζει μια αφήγηση αγώνα και θυσίας. Το μήνυμά του θυμίζει «αυτούς που βαδίζουν με μεγάλες θυσίες προς την απελευθέρωση της Βραζιλίας», μια φράση που υποδηλώνει έναν ηθικό και σχεδόν πνευματικό αγώνα ενάντια σε δυνάμεις που παρουσιάζονται έμμεσα ως διεφθαρμένες ή αντεθνικές. Και εδώ, η ρητορική θυμίζει εκείνη που χρησιμοποιούσε ο πατέρας του, ο οποίος δεν δίσταζε να παρουσιάσει τους αντιπάλους του ως εχθρούς του έθνους και του Θεού.
Αυτή η εργαλειοποίηση της πίστης, ωστόσο, εγείρει βαθιά ερωτήματα για το δημοκρατικό μέλλον της Βραζιλίας. Συνδέοντας ρητά την εθνική σωτηρία με ένα ενιαίο θρησκευτικό όραμα, ο Φλάβιο Μπολσονάρο αποκλείει de facto ένα μεγάλο μέρος του βραζιλιάνικου πληθυσμού, είτε πρόκειται για μη ασκούντες το θρήσκευμα Καθολικούς, είτε για οπαδούς άλλων θρησκειών, είτε απλώς για αφοσιωμένους στον κοσμικό χαρακτήρα. Η πολιτική τότε δεν γίνεται χώρος για συμβιβασμούς, αλλά ένα ηθικό πεδίο μάχης όπου ο αντίπαλος αποκλείεται σε πνευματικό επίπεδο.
Στο εσωτερικό, αυτή η στάση θα μπορούσε να ενισχύσει την κινητοποίηση της βάσης του, αλλά εγκυμονεί και κινδύνους. Η Βραζιλία είναι μια βαθιά ποικιλόμορφη χώρα και η εντατική χρήση θρησκευτικής ρητορικής έχει ήδη δείξει τα όριά της, ιδιαίτερα όταν συγκρούεται με οικονομικές, κοινωνικές και θεσμικές πραγματικότητες. Πέρα από τον συμβολισμό, ο Φλάβιο Μπολσονάρο θα πρέπει να αποδείξει την ικανότητά του να κυβερνά μια πολύπλοκη, διασπασμένη και σε συμφορά χώρα..
Και ο Ράμα ο πρωθυπουργός της Αλβανίας έχει πάρει το μήνυμα κι ανταποκρίνεται …..θα μιλήσει στη Κνεσέτ!!.
dimpenews.com
