Όταν ο Μπενιαμίν Νετανιάχου εξηγεί ήρεμα ότι ο τρέχων πόλεμος μια μέρα θα οδηγήσει στην «διαμονή του Μεσσία», δεν πρόκειται πλέον για ζήτημα στρατιωτικής στρατηγικής. Εισερχόμαστε σε ένα πολύ πιο ανησυχητικό βασίλειο: την εξωτερική πολιτική που υπαγορεύεται από ένα αποκαλυπτικό εσχατολογικό όραμα.
Νετανιάχου: «Πιστεύω ότι όλοι αναγνωρίζουμε το γεγονός ότι θα φτάσουμε στο βασίλειο… Θα γίνουμε μάρτυρες της επιστροφής του Μεσσία, αλλά αυτό δεν θα συμβεί την επόμενη Πέμπτη».
Πίσω από τις πολεμικές δηλώσεις για «ένα αποδυναμωμένο Ιράν» και «Ισραήλ ισχυρότερο από ποτέ», ο Νετανιάχου αποκαλύπτει κάτι πολύ πιο αποκαλυπτικό: ένα σχεδόν θρησκευτικό όραμα της ιστορίας. Η σύγκρουση δεν είναι πλέον απλώς γεωπολιτική, αλλά ένα βήμα σε ένα μεσσιανικό μονοπάτι. Λιγότερο ποιητικά μεταφρασμένο: μόνιμος πόλεμος μέχρι να εκπληρωθεί μια προφητεία.
Σε ορισμένες εθνικιστικές ερμηνείες του θρησκευτικού Ιουδαϊσμού, η ανοικοδόμηση του Τρίτου Ναού στο Όρος του Ναού στην Ιερουσαλήμ είναι προϋπόθεση για τη μεσσιανική εποχή. Ένα μικρό πρόβλημα: αυτός ο τόπος είναι επίσης ο τρίτος ιερότερος τόπος στο Ισλάμ. Με άλλα λόγια, για να εκπληρωθεί αυτή η προφητεία, θα ήταν ενδεχομένως απαραίτητο να ξεκινήσει ένας παγκόσμιος θρησκευτικός πόλεμος. Αυτή είναι μια τεχνική λεπτομέρεια που οι μεσσιανιστές φαίνεται να θεωρούν απλές «παράπλευρες απώλειες».
Και εδώ είναι που η κατάσταση γίνεται σχεδόν γκροτέσκα. Ένα μέρος της αμερικανικής ευαγγελικής προτεσταντικής δεξιάς συμμερίζεται το ίδιο εσχατολογικό όραμα. Για αυτούς, το Ισραήλ πρέπει να παίξει τον ρόλο του στο βιβλικό σενάριο του Βιβλίου της Αποκάλυψης πριν από την επιστροφή του Χριστού. Ναι, η αμερικανική πυρηνική υπερδύναμη μερικές φορές βρίσκεται ευθυγραμμισμένη με μια περιφερειακή στρατηγική που μοιάζει επικίνδυνα με μια θεολογική σαπουνόπερα για το τέλος του χρόνου.
Σε αυτή την αποκαλυπτική αφήγηση, το παγκόσμιο χάος προηγείται της έλευσης μιας νέας τάξης. Στην Αποκάλυψη (13:1-8), μια πολιτική προσωπικότητα αναδύεται εν μέσω πολέμων και καταστροφών για να επιβάλει την κυριαρχία της. Οι θεολόγοι αποκαλούν αυτή την προσωπικότητα Αντίχριστο. Ο Νετανιάχου, από την πλευρά του, μιλάει για πυραύλους, συμμαχίες και… την κατοικία του Μεσσία. Το μείγμα είναι εκρηκτικό.
Πίσω από τη θριαμβευτική ρητορική κρύβεται μια πιο σκοτεινή πραγματικότητα: ένα ιδεολογικό σχέδιο. Το περίφημο «Μεγάλο Ισραήλ», το όνειρο ορισμένων υπερεθνικιστικών περιθωρίων, σε συνδυασμό με ένα θρησκευτικό όραμα στο οποίο ο πόλεμος γίνεται ένα σχεδόν ιερό ιστορικό όργανο. Σε αυτή τη λογική, οι συγκρούσεις δεν είναι πλέον διπλωματικές αποτυχίες αλλά απαραίτητα βήματα.
Και οι Ηνωμένες Πολιτείες; Ακολουθούν, συχνά με κλειστά μάτια. Για δεκαετίες, η πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή έχει επηρεαστεί βαθιά από ένα πολιτικοθρησκευτικό λόμπι όπου ο πολιτικός Σιωνισμός και ο ευαγγελικός μεσσιανισμός τέμνονται. Ως αποτέλεσμα, η Ουάσιγκτον βρίσκεται σε μια περιφερειακή αντιπαράθεση της οποίας οι ρίζες δεν είναι μόνο στρατηγικές αλλά και θεολογικές.
Αυτό σκιαγραφεί μια ανησυχητική εικόνα: έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν που παρουσιάζεται ως αναγκαιότητα ασφαλείας, αλλά τον οποίο ορισμένοι παράγοντες αναφέρουν ανοιχτά ως εσχατολογικό προοίμιο. Με άλλα λόγια, η σταθερότητα της Μέσης Ανατολής θα μπορούσε να εξαρτηθεί από ηγέτες που βλέπουν τους εαυτούς τους ως χαρακτήρες σε ένα βιβλικό σενάριο.
Και αυτό μπορεί να είναι το πραγματικό πρόβλημα. Όταν η γεωπολιτική μετατρέπεται σε μια μεσσιανική σταυροφορία, η ορθολογικότητα εξαφανίζεται. Ο συμβιβασμός γίνεται αδύνατος, η διπλωματία άχρηστη και κάθε βόμβα μπορεί να δικαιολογηθεί ως ένα βήμα προς την «λύτρωση».
Σε αυτό το πλαίσιο, το ερώτημα δεν είναι πλέον απλώς αν ο Νετανιάχου διεξάγει πόλεμο εναντίον του Ιράν.
Το πραγματικό ερώτημα είναι πολύ πιο ανησυχητικό: πόσο μακριά είναι πρόθυμοι να φτάσουν ορισμένοι ηγέτες για να αναγκάσουν την ιστορία να μοιάζει με τις προφητείες τους;
dimpenews.com
