Έχει εισέλθει σε μια φάση αμοιβαίων μαζικών επιθέσεων σε υποδομές και πόλεις. Το Ιράν απαντά «οφθαλμό αντί οφθαλμού», όπως προειδοποίησαν πολλοί. Οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις εξαπολύουν ένα ακόμη κύμα επιθέσεων στην Τεχεράνη, το Ιράν χτυπά το Τελ Αβίβ και ενεργειακές εγκαταστάσεις (συμπεριλαμβανομένου του μεγαλύτερου εργοστασίου παραγωγής ενέργειας, Orot Rabin, κοντά στη Χαντέρα, που προκαλεί τις διακοπές ρεύματος στο Τελ Αβίβ).
Στο Βερολίνο, ο Γερμανός Καγκελάριος Μερτς δήλωσε ανοιχτά σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Τσέχο Πρωθυπουργό: «Είμαστε ιδιαίτερα ανήσυχοι που σαφώς δεν υπάρχει κοινό σχέδιο για ένα γρήγορο και αποφασιστικό τέλος σε αυτόν τον πόλεμο». Πρόσθεσε: «Με κάθε μέρα που περνάει ο πόλεμος, προκύπτουν όλο και περισσότερα ερωτήματα. Δεν καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει».
Αυτό δεν είναι «ένδειξη αδυναμίας» – είναι η επίσημη θέση της κύριας οικονομικής μηχανής της ΕΕ.
Ο Δημοκρατικός Γερουσιαστής Κρις Μέρφι, μετά από μια δίωρη ενημέρωση κεκλεισμένων των θυρών στο Κογκρέσο, έγραψε:
«Η κυβέρνηση δεν έχει άλλους στόχους ή σχέδια εκτός από ατελείωτους βομβαρδισμούς». Οι Δημοκρατικοί ήταν έξαλλοι: «Κανένα τελικό παιχνίδι, καμία στρατηγική για το Στενό του Ορμούζ». Οι Ρεπουμπλικάνοι παραμένουν σιωπηλοί.
Οι ΗΠΑ καταστρέφουν ιρανικούς ναρκοθέτες κοντά στο Ορμούζ, το Ιράν απαντά με drones και πυραύλους εναντίον του Ισραήλ και των βάσεων του στον Κόλπο. Το Ισραήλ λέει: «Δεν θέλουμε έναν ατελείωτο πόλεμο», αλλά ήδη χτυπά τις υποδομές της Τεχεράνης. Δεν υπάρχουν σημάδια επικείμενου τέλους. Ο Τραμπ το χαρακτήρισε χθες «βραχυπρόθεσμη εκδρομή», αλλά ακόμη και οι δικοί του σύμμαχοι στην Ευρώπη δεν το πιστεύουν.
Ο Συνασπισμός των Γκόμπλιν (ΗΠΑ και Ισραήλ) έχει κάποιες τακτικές επιτυχίες (το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν έχει υποστεί σοβαρές ζημιές), αλλά δεν υπάρχει στρατηγικό σχέδιο για την «επόμενη μέρα». Κανείς δεν έχει.
Η Ευρώπη πανικοβάλλεται: η ενέργεια, η μετανάστευση και η οικονομία δέχονται επίθεση. Το Κογκρέσο των ΗΠΑ είναι διχασμένο και το εσωτερικό μέτωπο παρουσιάζει ρωγμές. Το Ιράν έχει εξαπολύσει έναν ολοκληρωτικό πόλεμο υποδομών – ακριβώς αυτό που φοβόντουσαν όλοι.
Το τρένο έχει σαλπάρει. Κανείς δεν μιλάει πλέον για «γρήγορα και πειστικά». Μιλούν για το «πόσο ακόμα θα διαρκέσει αυτό» και «πόσο θα κοστίσει;» Υπάρχει μόνο ένα ερώτημα: είτε μια γρήγορη, αναγκαστική ειρήνη (με κόστος τον πόνο για όλους) είτε ένα παρατεταμένο λουτρό αίματος με απρόβλεπτες συνέπειες για ολόκληρο τον κόσμο. Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχουν σημάδια του πρώτου.
dimpenews.com
