“Μορφολογία εδάφους”.Το Ισχυρότερο Όπλο του Ιράν στον Πόλεμο:

Μια Ειδική Ανάλυση από τον Δημοσιογράφο Faraj Ismail: Πώς η Τοπογραφία και η Γεωγραφική Εξάπλωση Μετατρέπουν το Στενό του Ορμούζ σε μια Ασφυκτική “Παγίδα” για τους Στόλους και τα Αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ.
Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες συγκεντρώνουν τους αμφίβιους στόλους τους και χιλιάδες πεζοναύτες προς τον Κόλπο (στο πλαίσιο της Επιχείρησης Οργή), μια εις βάθος ανάλυση από τον δημοσιογράφο Faraj Ismail δείχνει ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν έγκειται τόσο στο μέγεθος του ιρανικού οπλοστασίου όσο στη “φυσική γεωγραφία” – ένα στρατηγικό όπλο που παρέχει στην Τεχεράνη ένα ασφυκτικό πλεονέκτημα πεδίου στο Στενό του Ορμούζ, καθιστώντας ενδεχομένως τις αμερικανικές δυνάμεις εύκολη λεία.
Η αποδόμηση του θανατηφόρου «Γεωγραφικού Κώδικα» στο Στενό του Ορμούζ:
Το Στενό – Παγίδα:
Η στενότητα του Στενού του Ορμούζ (λιγότερο από 50 χλμ. σε ορισμένα σημεία) στερεί από τα μεγάλα πλοία και τα αεροπλανοφόρα το κύριο πλεονέκτημά τους (ευελιξία και αποφυγή), καθιστώντας την άμυνά τους εξαιρετικά δύσκολη σε περιορισμένους χώρους. Αντίθετα, παρέχει στο Ιράν τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί πυραύλους μικρής εμβέλειας με υψηλή καταστροφική αποτελεσματικότητα.
Ελικωτές Ακτές και Νησιά Παγιδευμένα με Βόμβες:
Η ακτογραμμή του Ιράν είναι μεγάλη και ελικοειδής, διάσπαρτη με μικρά, στρατηγικά σημαντικά νησιά (όπως το Farsiyan και το Abu Musa). Αυτή η γεωγραφία παρέχει ιδανικές φυσικές κρυψώνες για την ανάπτυξη εκτοξευτών πυραύλων, σημείων παρατήρησης και εγκαταστάσεων ραντάρ που είναι δύσκολο να στοχευτούν, καθώς και φυσική κάλυψη για σκάφη ταχείας επίθεσης και drones αυτοκτονίας.
Το Όπλο της «Διασποράς και Ανάπτυξης»:
Η στρατηγική του Ιράν βασίζεται στη διανομή εκατοντάδων πυραύλων κατά πλοίων κατά μήκος των ακτών, στα νησιά και στα κοντινά υψίπεδα. Αυτή η γεωγραφική διασπορά καθιστά αδύνατο για τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες να εντοπίσουν και να καταστρέψουν όλες τις τοποθεσίες πριν από την εκτόξευση και αναγκάζει τις αεροπλανοφόρα να επιχειρούν από μεγάλες αποστάσεις από φόβο μήπως πληγούν, μειώνοντας έτσι την επιθετική τους αποτελεσματικότητα.
Η παραλλαγή «Carrier Killer» του Ιράν:

Τα πιο σημαντικά όπλα που εκμεταλλεύονται αυτή τη γεωγραφία είναι οι πύραυλοι του Περσικού Κόλπου, ακολουθούμενοι από τον πύραυλο Ορμούζ. Οι περισσότερες αναλύσεις υποδηλώνουν ότι είναι εμπνευσμένα από τον κινεζικό βαλλιστικό πύραυλο κατά πλοίων DF-21D, γνωστό ως «Carrier Killer». Αν και έχουν μικρότερο βεληνεκές από την κινεζική έκδοση, η εγγύτητά τους στο Στενό (χάρη στη γεωγραφία) τους δίνει το πλεονέκτημα της υπερηχητικής ταχύτητας και της τελικής ακρίβειας για την προσβολή μεγάλων στόχων.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να πετύχουν να χτυπήσουν ορισμένες ιρανικές πλατφόρμες, αλλά η πλήρης καταστροφή απαιτεί ακριβή γνώση των κινητών και φυσικά κρυμμένων τοποθεσιών, κάτι που είναι σχεδόν αδύνατο. Η γεωγραφία έχει μετατρέψει το Στενό του Ορμούζ σε ένα ασύμμετρο πεδίο μάχης όπου μικρά σκάφη και φθηνοί πύραυλοι κρυμμένοι σε παράκτιες σπηλιές θα μπορούσαν να παραλύσουν τους πιο ισχυρούς στόλους του κόσμου και να βυθίσουν το παγκόσμιο πετρέλαιο σε μια δίνη φωτιάς.

dimpenews.com