Λίγες ώρες πριν την τρομοκρατική επίθεση κατά της ζωής του που τελικά στοίχισε τη ζωή της κόρης του Ντάρια ,στο Φεστιβάλ Παράδοσης έδωσε διάλεξη ο Αλεξάντερ Ντούγκιν, ήταν προσκεκλημένη και η κόρη του. Συνέδριο για τον χρόνο και την αιωνιότητα <Πιστεύω ότι το καθεστώς του status quo στη Ρωσία δεν μπορεί θεωρητικά να διαρκέσει περισσότερο από έξι μήνες. Η απελπισμένη αντίσταση του ναζιστικού καθεστώτος του Ατλαντικού στο Κίεβο απαιτεί ουσιαστικούς και βασικούς εσωτερικούς μετασχηματισμούς από τη Ρωσία. Δομική, ιδεολογική, προσωπική, θεσμική, στρατηγική. Ό,τι είναι αποδεκτό ελλείψει (ειδικής επιχείρησης) SSO δεν είναι αποδεκτό υπό τους όρους SSO, ειδικά στην περίπτωση παρατεταμένου … Continue reading Τα τελευταία λόγια του Αλεξάντερ Ντούγκιν πριν την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του που στοίχισε τη ζωή της κόρης του.
ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΡΟΦΟΡΙΚΗ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΤΑΜΠΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΔΕΥΤΕΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ, ΧΩΡΙΣ ΙΔΕΟΛΗΨΙΕΣ /ΣΕ ΗΧΗΤΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΚΑΙ ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ / Η ΡΩΣΙΑ ΣΗΜΕΡΑ
ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΑΝΑΛΥΤΗ ALEXANDR DUGIN ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΟΝΟΠΟΛΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΙΤΤΟ POUTIN (21/09/14 αποκλεστική συνέντευξη που παραχώρησε στην Πηνελόπη Σταφυλά για το dimpenews.com)
Εάν προτιμάτε το ηχητικό ντοκουμέντο στα αγγλικά, ακούστε το
AD: O κόσμος βρίσκεται στη φάση της λήξης του μονοπολισμού. Οι ΗΠΑ και γενικά η Δύση δεν δύνανται να ηγηθούν του κόσμου.Έχουν αποτύχει σε αυτήν τους την αποστολή και δημιουργούν μόνο χάος. Επιχειρούν να διαιωνίσουν την επικυριαρχία τους χωρίς να είναι σε θέση να θεμελιώσουν ως αξίες τους την αξιοπρέπεια και την τιμή. Αυτό το γεγονός είναι η απαρχή της λήξης του μονοπολισμού.Το θέμα είναι τι θα τον ανατικαταστήσει. Για μένα αυτό που μπορεί να υπάρξει δεν είναι ο πολυπολισμός κι όχι ο μονοπολισμός.
DP: Nαι το καταλαβαίνω δεν μπορούμε να έχουμε μια επιστροφή στην εποχή της Σοβιετικής Ένωσης με δύο κυρίαρχες δυνάμεις.
AD: Ακριβώς. Δεν υπάρχει καμιά δύναμη που θα μπορούσε να εξισορροπήσει την κατάσταση με τις ΗΠΑ. Δεν υπάρχουν αντίστοιχες υπερδυνάμεις. Στον πολυπολισμό, που τώρα αναδύεται θα υπάρχουν κέντρα εξουσίας, δύναμης: Κίνα, Ινδία, Βραζιλία και βέβαια η Ρωσία.
DM: Kαι κάποιοι λαοί στην Αφρική μπορώ να σας διαβεβαιώσω γι’ αυτό και ο ορθόδοξος κόσμος με τις κοινότητές του…
AD: Ακριβώς, βέβαια. Έχουμε πολλούς οπαδούς αλλά λίγες υπερδυνάμεις που θα μπορούσαν να επωμισθούν την εναντίωση στις ΗΠΑ και η Ρωσία σε αυτό το σημείο είναι διακριτική. Ιστορικά η Ρωσία, είναι αποστασιοποιημένη από την υπεράσπιση του δόγματος του πολυπολισμού κι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο πρόεδρος Πούτιν πολλές φορές επιχειρεί να ασκήσει μια πολιτική εξουσίας για να αντισταθεί στην επίθεση των ΗΠΑ.
DP: Kαι όμως εμείς δεν έχουμε αυτό το αίσθηση…Νιώθουμε ότι η πολιτική της Ρωσίας δεν είναι αρκετά δυναμική και θέλω να σας μεταφέρω το κλίμα ότι σε όλον τον κόσμο κι ακόμη και σε αυτήν την Αφρική οι άνθρωποι περιμένουν μια πολύ δυνατή απάντηση από τον Πούτιν. Αισθανόμαστε ότι δεν υπάρχει ελπίδα γιατί έχουμε την ανάγκη να πρωπορευτεί μια μεγάλη δύναμη και οι υπόλοιποι να ακολουθήσουμε…
AD: Θα σας εξηγήσω…Ο Πούτιν μετά την ενσωμάτωση της Κριμαίας και την υποστήριξή του στη Νέα Ρωσία βρέθηκε σε μεγάλη σύγκρουση με την Αμερική και με όλη την Δύση.Την ίδια στιγμή άρχισε να διστάζει.Τώρα είναι κατά το ήμισυ δυνατός ηγέτης και κατά το ήμισυ αδύναμος ηγέτης. Σύντομα, σε λίγες ημέρες θα εκδοθεί στην Ευρώπη και στην αγγλική γλώσσα το βιβλίο μου « Πούτιν εναντίον Πούτιν».
DP: Μα αυτή είναι η καθημερινή εσωτερική πάλη του κάθε ανθρώπου σε καθημερινή βάση…..
AD: Ακριβώς. Η ιδέα μου είναι ότι υπάρχουν 2 Poutin, όχι ένας Poutin. Ο ένας είναι ο ασυμβίβαστος ηγέτης και ο άλλος είναι αυτός που υποστηρίζεται από τις ολιγαρχικές ελίτ. Αυτός είναι ο Πούτιν που διαπραγματεύεται με τη Δύση. Ο πρώτος Πούτιν είναι ο εθνικός ηγέτης, ο δυναμικός ηγέτης της Ρωσίας.
DP: Συγγνώμη, αλλά ο Πούτιν που μεγάλωσε υπό αντίξοες συνθήκες και που το κράτος της πρώην Σοβιετικής Ένωσης τον γαλούχησε με τόση παιδεία και τον επάνδρωσε με εξουσία και τον έφτασε ν΄αναλάβει αυτό το αξίωμα δύναται να ξεχάσει όλα αυτά που η χώρα του έδωσε;
AD: Όμως παράλληλα του δόθηκε μια θέση που ήταν σαν ένα είδος συνομοσίας των ολιγαρχών. Υπήρξε ένα είδος γραμματέα του εβραίου φιλολιγάρχη Δημάρχου της Αγίας Πετρούπολης. Αυτό σημαίνει ότι δημιουργήθηκε από την KGB αλλά στην πολιτική ήταν αναμεμειγμένος στα deals (διαπραγματεύσεις) των φιλοολιγαρχικών. Γι’ αυτό κι έχει διπλή προσωπικότητα. Αυτές είναι οι 2 πλευρές του Πούτιν. Υπάρχει ο φωτεινός Πούτιν και ο σκοτεινός Πούτιν. Ο Πούτιν του ήλιου και ο Πούτιν της σελήνης. Για παράδειγμα ο φωτεινός Πούτιν είναι αυτός που πήρε την Κριμαία και ο σκοτεινός Πούτιν είναι αυτός που παζαρεύει τη μοίρα της Νέας Ρωσίας.Ο Πούτιν δεν είναι μια ομοιογενής προσωπικότητα. Είναι μισός δυνατός πατριωτικός ηγέτης και μισός φιλελεύθερος, φιλολιγάρχης. Ένας συμβιβασμένος που διστάζει και έχει την τάση να διαπραγματεύεται μαζί τους και με τις ΗΠΑ.
DP: Συγγνώμη κ.καθηγητά αλλά νομίζω ότι το πρόβλημα που πραγματευόμαστε σχετικά με τον Πούτιν δεν μπορούμε να το εξετάσουμε μόνο με πολιτικούς όρους γιατί πρόκειται για ένα τεράστιο δίλλημα. Αν μπορεί να επωμιστεί τον ρόλο του ιστορικού προσώπου που θα αλλάξει την Ιστορία. Διότι αν πάρει κάποια απόφαση είναι σίγουρο ότι αυτό το πρόσωπο θα είναι ο πρωτοπόρος που θα θέσει τα θεμέλια που θα αλλάξουν τον κόσμο.Και είναι πολύ λογικό να έχει αυτό το δίλημμα και δεν ξέρω αν είναι αρκετά δυνατός σαν προσωπικότητα γιατί δεν ξέρω και τι ηλικία έχει….
AD: Eίναι 60 ετών και δεν μπορεί να αλλάξει σε αυτήν την ηλικία. Έχει διπλή προσωπικότητα και δεν θα μπορούσε τώρα να γίνει σε αυτήν την ηλικία μια ομοιογενή προσωπικότητα. Και αυτήν την στιγμή ή θα λήξει ο μονοπολικός κόσμος ή θα τελειώσει η Ρωσία. Γιατί είναι άνθρωπος που δεν μπορεί να κάνει ούτε την πλήρη προδοσία ούτε να οπισθοχωρήσει.
DP: Συγγνώμη καθηγητά μου αλλά δεν θα είναι μόνο το τέλος της Ρωσίας θα είναι όλου του Ορθόδοξου Κόσμου και όταν λέω Ορθόδοξου δεν το εννοώ μόνο στη θρησκευτική του διάσταση αλλά και στην πολιτική του.
AD: Συμφωνώ
DP: Υπάρχει μια “ορθοδοξία” και στα πολιτικά πράγματα.
AD: Αλλά βλέπετε στη Ρωσία είχαμε Προέδρους σαν τον Γκορμπατσόφ και τον Γιέλτσιν οι οποίοι πρόδωσαν τα πάντα....
DP:To νιώσαμε πολύ έντονα αυτό, μην επεκτείνεσθε.
AD: Eίναι πολύ σημαντικό να σας πω ότι στην ιστορία της Ρωσίας υπάρχει πολύ έντονο το στοιχείο της προδοσίας του Προέδρου ή του Τσάρου. Δεν μπορούμε να τρέφουμε απόλυτη ελπίδα στον Poutin γιατί η προδοσία είναι πάντα πιθανή. Άλλωστε συμβαίνει και τώρα στη Νέα Ρωσία. Πολύ γενναίος και πολύ θαρραλέος άνθρωπος για την Κριμαία και πολύ αδύναμος και διστακτικός για τη Νέα Ρωσία. Θα έλεγα ότι βρίσκεται στο μεταίχμιο της προδοσίας της Νέας Ρωσίας.
Βλέπουμε αυτήν την ίδια διπλή προσωπικότητα του Πούτιν εναντίον Πούτιν, του φωτεινού –σκοτεινού σε κάθε κίνησή του σε κάθε στιγμή σε κάθε περίοδο της νεώτερης Ρωσίας. Δεν είμαι ούτε αισιόδοξος ούτε απαισιόδοξος. Είμαι ρεαλιστής: είναι μισός δικός μας και μισός από την πλευρά των εχθρών. Ο Ρωσικός λαός ευρέως υποστηρίζει τον Πούτιν στη συντριπτική του πλειοψηφία αλλά οι άνθρωποι θέλουν να δουν σε αυτόν, τον εθνικό πατριωτικό ηγέτη και κατ΄ουσία τον ηγέτη του κόσμου. Όλα τα άτομα κατά της παγκοσμιοποίησης, οι αντιαμερικάνοι, οι ορθόδοξοι όπως λέτε. Αλλά την ίδια στιγμή μία πολιτική ελίτ γύρω του είναι ολοκληρωτικά φολοδυτική ,φιλελεύθερη,ολοκληρωτικά ολιγαρχική και αντιρωσική. Μισούν τον λαό μας.
DP: Δεν έχουν πατρίδα αυτοί οι άνθρωποι.
AD: Nαι στο ευαγγέλιο υπάρχει το εξής :”όπου γαρ εστίν ο θησαυρός ημών εκεί έσται και η καρδία υμών” η καρδιά σου βρίσκεται όπου κι ο πλούτος σου. Αυτοί ακριβώς είναι οι κοσμοπολίτες, οι φιλελεύθεροι, η φιλοδυτική ελίτ που μισεί το λαό μας,τη χώρα μας, την πατρίδα μας και εργάζονται εναντίον των εθνικών μας συμφερόντων. Έτσι ο Πούτιν έχει πατριώτες ανθρώπους και αντιπατριώτες φιλοδυτικούς εντελώς πουλημένους στους παγκοσμιοκράτες, φιλελεύθερους καπιταλιστές. Ασφαλώς ο Πούτιν είναι καλύτερος από τον Γιέλτσιν. Και αυτό που κάνουμε τώρα είναι να δημιουργήσουμε ανεξάρτητους πόλους παράλληλα σε αυτήν την κατάσταση που αντιμετωπίζουμε γιατί δεν μπορούμε πια να επαφιόμαστε μόνο στον Πούτιν. Διότι πρόδωσε τις ελπίδες όχι μόνο της Ρωσίας αλλά όλου του κόσμου.
DP: Eίναι η Συρία, ο Λίβανος, η Αφρική είναι κάθε δημοκρατικός λαός που φωνάζει και λέει “σε παρακαλούμε κάνε κάτι διότι δεν αντέχουμε άλλο”.
AD: Kάνει πάντα κάτι. Αλλά το κάνει μισό και όντας άνω των 60 ετών δεν μπορούμε να ονειρευόμαστε μια αλλαγή. Είναι ένας ρεαλιστής. Δεν μας μισεί αλλά ούτε μας αγαπάει. Δεν είναι εναντίον μας αλλά ούτε είναι υπέρ μας. Είναι διπλή προσωπικότητα και η Ρωσία τώρα περνάει μια πολύ κρίσιμη καμπή. Ο Πούτιν αντιδρώντας στη Δύση ως δυνατός ηγέτης πήρε την Κριμαία και τώρα αντιμετωπίζει σαν ένας πολύ αδύναμος άντρας τα κύματα που τον χτυπάνε. Και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο.Το να συμπεριφέρεσαι σαν ένας πολύ δυνατός άντρας όταν δεν είσαι.
DP: Έχουν ταπεινώσει όλη την Ρωσία.
AD: Nαι έχουν ταπεινώσει όλη την εθνική μας αξιοπρέπεια.
“Γνωρίζουμε τον Πούτιν. Ξέρουμε ότι είναι μαχητής. Όλος ο κόσμος το ξέρει. Ξέρουμε ότι παρότι είναι πραγματιστής είναι και σε μεγάλο βαθμό συναισθηματικός. Δεν είχαμε καμιά αμφιβολία για το ποιά θα ήταν η στάση του όταν θα άρχιζαν την δια εξαναγκασμού υπακοή. Και στους δυτικούς πολιτικούς που δεν τον καταλαβαίνουν είναι πια ο καιρός να τους δοθεί το βραβείο του Δαρβίνου.
Θεωρώ ότι ο Πούτιν επέλεξε τον πόλεμο.”
Τη διαπάλη των διαφορετικών ρευμάτων και τάσεων στην ρωσική κοινωνία σχετικά με την αντιμετώπιση του ουκρανικού αλλά και την ίντριγκα των διαφόρων ομάδων εξουσίας στα άδυτα του Κρεμλίνου καταγράφει ο εκκεντρικός καθηγητής Κοινωνιολογίας και Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας αλλά και θεωρητικός του πολιτικού κινήματος του Ευρωασιατισμού, Alexandr Dugin.
“Οι περισσότεροι το γνωρίζουν : o Putin δεν είναι ούτε βασιλιάς ούτε δικτάτορας με την έννοια ότι δεν αντιμετωπίζει τα ζητήματα μέσα από το δόγμα του “εγώ θέλω (εγώ αποφασίζω)” , ούτε είναι ο τύπος του πολιτικού που χτυπάει το χέρι στο τραπέζι.”
Πίσω από αυτόν υπάρχουν οι élites. Από τη μια πλευρά είναι το στρατόπεδο με τα “γεράκια” τύπου Rogozine και από την άλλη των “φιλελεύθερων πατριωτών” . Οι μεν είναι υπέρ ενός πολέμου και εκφράζουν την άποψη της σύγκρουσης με τη Δύση, αγνοώντας τις κυρώσεις και οι άλλοι είναι αυτοί που υπερασπίζονται την άποψη των συμβιβασμών εις βάρος των εθνικών συμφερόντων. Για τους τελευταίους η φιλία με τη Δύση είναι πολύ σημαντική διότι εκεί βρίσκεται όλο τους το χρήμα. Κάποιοι τους αποκαλούν “πραγματιστές”.
“Ουσιαστικά οι αμερικανικές τιμωρίες στοχεύουν συγκεκριμένα αυτήν την κουστωδία ώστε να προκαλέσουν τη δυσαρέσκεια των βογιάρων (ευγενείς ,φεουδάρχες) και να τους ωθήσουν στην άσκηση πιέσεων στην πολιτική του Πούτιν.”
“Ο ίδιος ο Πούτιν ανέκαθεν κρατούσε τις ισορροπίες μεταξύ των 2 στρατοπέδων. Χωρίς να ευννοεί κανένα από τα δύο. Είτε γιατί αυτό υπαγορεύεται από την ασφάλεια του Κράτους είτε γιατί αυτό είναι το σημάδι της “Ισορροπίας “…
Η παράδοξη κατάσταση στη Νέα Ρωσία σχετίστηκε άμεσα με τη διαμάχη αυτών των ομάδων επιρροής του Κρεμλίνου. Οι μεν θέλουν να εξαγνίσουν τη Νέα Ρωσία, να διαπραγματευθούν με τη Δύση, και να την εκχωρήσουν διατηρώντας όμως την επίφαση μιας ενοποιημένης αλλά φιλορωσικής Ουκρανίας. Οι δε θέλουν να πλύνουν τις μπότες τους στον Δνείπερο και στον Δνείστερο. Οι πρώτοι αποπειράθηκαν να θάψουν τον Strelkov, άσκησαν σε όλα τα μέσα μυστικών διαπραγματεύσεων και τελικά κατέληξαν σε αυτήν την βρώμικη “ειρήνη” του Μινσκ με όλα αυτά τα “ειδικά στάτους “. Οι δεύτεροι επιδιώκουν την ανατροπή της τωρινής κατάσταση, τον αναθεματισμό του σεναρίου του Μινσκ και το ξέπλυμα της μπότας…
Πρόκειται για την ιστορική στιγμή που ο Πούτιν καλείται να επιλέξει:
Οι σταλινικοί, τύπου -εμπρός σύντροφε Beria,ο σύντροφος Abakoumov είπε ότι είστε ένας εχθρός του λαού και ότi πρέπει να σας ντουφεκίσω….- δεν θα περάσουν.
Από αυτήν την επιλογή εξαρτάται το μέλλον της Ρωσίας, του ίδιου του Πούτιν και ίσως και ολόκληρης της ηπείρου.
Υπάρχουν δυο επιλογές:
Ή αναγνωρίζουμε την ήττα μας, την κατεδάφιση των προσωπικών μας αρχών ,το θάψιμο της αντίληψης του Ρώσικου Κόσμου, την ατίμωση της Ρωσίας, τις μεγάλες κοινωνικές ταραχές
Ή δείχνουμε τα δόντια μας και δείχνει τα δόντια της η Ρωσία σε ολόκληρη τη Δύση. Μια Δύση που ονειρεύεται την Ρωσία ταπεινωμένη εδώ και δεκαετίες.
Ενώ αυτή τη φορά μέσα από το ναό, μας κοίταξε όλους βαθειά μέσα στα μάτια . Η φωνή του συναισθηματικά φορτισμένη. Την ακούσαμε. Έτρεμε από συγκίνηση , από ανθρωπιά όπως συμβαίνει με όλον τον κόσμο σε στιγμές βαθιάς συγκίνησης και πόνου. Αμφιβάλω ότι αυτό θα μπορούσε να το επαναλάβει(με την έννοια ότι ήταν αυθεντικό κι όχι στημένο).
You must be logged in to post a comment.