Ομοκτονία.

Το νέο ταμπού στην ελληνική κοινωνία. Ενδομύχως πίστευα ότι οι απελευθερωμένοι δεν έχουν ταμπού έχουν υπερβεί τα κοινωνικά κόμπλεξ την κοινωνική υποκρισία, τον καθωσπρεπισμό, τον συντηρητικό αρχοντοχωριατισμό όπου ”τα εν οίκω μη εν δήμω” και όμως ομοκτονία.. Και ενώ κατά έναν περίεργο τρόπο όλοι υιοθέτησαν και γρήγορα τον όρο γυναικοκτονία όπου καταλύονται όλοι οι φραγμοί και οι ενδοιασμοί για τα περιβόητα προσωπικά δεδομένα γίνονται σήριαλ σε τηλεδικεία για μήνες οι πτυχές της προσωπικής ζωής των πρωταγωνιστών κάθε τραγωδίας πραγματικά φύλλο και φτερό..όταν πρόκειται για ομοκτονίες και μάλιστα στο πιο εκχυδαισμένο επίπεδο του αγοραίου έρωτα της… Πάνδημης Αφροδίτης με θύτες νεαρούς κατά προτίμηση αλλοδαπούς πέφτει μαύρο .. ένα αδιόρατο πέπλο καλύπτει το κίνητρο τις προθέσεις.. Κι έτσι οι υποθέσεις παραμένουν ουσιαστικά .. ανεξιχνίαστες.. Κλειστά στόματα ανοιχτοί τάφοι…

Ενώ ο κόσμος το ‘χει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι…οι τοπικές κοινωνίες ξέρουν ο μικρόκοσμος ο επαγγελματικός ξέρει, οι συντεχνίτες γνωρίζουν…όλοι ξέρουν ….όποιοι κινούνται στην πόλη ξέρουν… είναι αδύνατο να κρυφτείς στον ίσκιο του μικρού σου δάκτυλου..

Ζούμε σε μια εποχή όπου όχι μόνο ο βασιλιάς είναι γυμνός όπως έλεγε ο ο Ιονέσκο αλλά και ο πολιτικός είναι γυμνός και ο δικηγόρος είναι γυμνός και ο γυμνασιάρχης που λέει ο λόγος είναι γυμνός και ο ψυχολόγος είναι γυμνός και ο ηθοποιός είναι γυμνός ως κι παπάς κατά περίπτωση είναι γυμνός και ο γονιός κάποτε είναι γυμνός……και μόνο η αλήθεια είναι ντυμένη πατόκορφα θεούσα μπαμπουλωμένη με την μπούργκα της υποκρισίας και της ψευδοηθικής..

όλα αυτά δεν είναι μόνο προσωπικά είναι και κοινωνικά δεδομένα και θα πρέπει να παρουσιάζονται ως έχουν χωρίς λογοκρισία ώστε να γίνονται ο απαραίτητες αναλύσεις για να ξέρει και η κοινωνία που βαδίζει.. στον όλεθρο.. Αλλά επειδή πλέον είναι πολιτικές δεν είναι μόνο προσωπικές επιλογές εκεί το πρόβλημα γίνεται πιο σύνθετο..

Κι επειδή τούτες τις μέρες πολλοί επιδίδονται σε επικήδειους δεκάρικους… ”Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το ‘ξερα τι κάθαρμα ήσουν”…..

Επιτύμβιον  

Πέθανες — κι έγινες και συ: ο καλός.Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης. Τριάντα έξι στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων, εφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που προσέφερες.  Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το ‘ξερα τι κάθαρμα ήσουν, τι κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα. Κοιμού εν ειρήνη δε θα ‘ρθω την ησυχία σου να ταράξω. (Εγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο). Κοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.  Δε θα ‘σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος. ( Μ. Αναγνωστάκης)

dimpenews.com