Τι Λέει ο Λεμε..σού; ”Η Εκκλησία δεν είναι Τμήμα καλών ηθών.. Ναι, είμαστε της Εκκλησίας και κάνουμε και τέτοια και χειρότερα ακόμα.” Δηλ. Τιμή μας και καμάρι μας .. κάτι σαν ”Εκκλησιαστική” ….Υπερηφάνεια (pride); Εκκλησιαστικός δικαιωματισμός; Σαν να λέει ”ανοίξαμε και σας περιμένουμε” σαν να κάνει κάλεσμα εδώ γίνεται το έλα να δεις …”Ελάτε να αμαρτήσουμε όλοι μαζί .. αλλά εδώ θα μετανοήσουμε κιόλας.”’ Και αμαρτία και σωτηρία…Λόγος και ύφος άκρως παρεξηγήσιμα..

Το ότι όλα συγχωρούνται δεν σημαίνει ότι όλα επιτρεπονται.Η αλλιώς ” Πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει». 

Λαθος μηνύματα περνάει..Το ότι όλα δεν με συμφέρουν δεν είναι στη βάση μιας δικανικής θεώρησης η μιας ηθικιστικης στάσης αλλά σε σχέση με την προσωπική ανάπτυξη στη σύγχρονη ορολογία.

Σε μια εποχή γενικευμένης ηθικής παρακμής ο Λεμεσού μας λέει και η Εκκλησία μια από τα ίδια είναι,.. μην περιμένεις να βρεις τίποτα καλύτερο..

Η Ιθάκη θα σε γελάσει .. απλά εδώ θα αμαρτάνουμε θα καίγεται το πελεκούδι αλλά μετά θα μετανοούμε.. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου.. Μου θυμίζει εβραίους και μουσουλμάνους που απέχουν τη μέρα αλλά τη νύχτα τρώνε και πίνουνε κατά τις νηστείες τους.. Ή όπως το έλεγε ο Καραγκιόζης θα φάμε θα πιούμε αλλά νηστικοί θα κοιμηθούμε…!!! ‘Η αμερικανικές..

Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί..

όταν έχεις Αββακουμασιώτες, Αντώνηδες και λοιπά σκάνδαλα δεν λές καλά κάνουμε τέτοιοι είμαστε κι ακόμη χειρότεροι..και τρισχειρότεροι. Η μπορδελοποίηση της Εκκλησίας είναι ύβρις κατά του Αγίου Πνεύματος. Είναι θεοσύστατος οργανισμός είναι Σώμα Χριστού δεν είναι χώρος ελευθεριότητας, η νήσος του Επστάιν, εναλλακτικό κοινόβιο...Δεν έχει ακούσει ο εμβριθής κατά τα άλλα .. ποιμένας ότι ως και η ” η γυνή του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται» για να μην δίνει σκάνδαλο και πολύ περισσότερο για τη Νύμφη Χριστού την Εκκλησία...Η Εκκλησία ορθώς είναι χώρος μετανοίας αλλά όχι και ακολασίας..Σαν πολύ χαλαρό τον βλέπω..

Άλλο είναι η καταγγελία του ηθικισμού πουριτανισμού του φονταμενταλισμού (θρησκευτικής αστυνομίας) και άλλο ο de facto εξ ορισμού προσδιορισμός της Εκκλησίας ως χώρος όπου εκ των προτέρων προκαταλαμβάνουμε ότι όλα μπορούν να συμβούν και μετά ελαφρά την καρδία ερχόμαστε να πούμε ”συγγνώμη λάθος”…άνθρωποι είμαστε λάθη κάνουμε..”Ναι, είμαστε της Εκκλησίας και κάνουμε και τέτοια και χειρότερα ακόμα. ‘Υφος εκκλησιαστικό…. ”Χαίρε θράσος απύθμενο.. Φάσκει κι αντιφάσκει. Αυτός είναι λόγος μετάνοιας;…-ο ίδιος μιλάει για μετάνοια- χωρίς τσίπα χωρίς ντροπή.. Ένας σύγχρονος άγιος γέροντας Ρουμάνος στις ”Εξομολογήσεις” του λέει συνέχεια ”ντρέπομαι”. Έτσι χύμα ανερυθρίαστα καλά κάνουμε ό,τι κακώς κάνουμε; Aναισχυντία….

”Η Εκκλησία δεν είναι τμήμα καλών ηθών…

Μας λένε πολλές φορές: “Είσαστε και της Εκκλησίας και κάνετε τέτοια πράγματα;”

Ναι, είμαστε της Εκκλησίας και κάνουμε και τέτοια και χειρότερα ακόμα.

Δεν είναι αυτό το οποίο μας διαφοροποιεί, δεν είναι ένα “τμήμα καλών ηθών” η Εκκλησία.

Η Εκκλησία είναι ένας χώρος όπου καλούμαστε να μάθουμε να μετανοούμε πρώτα απ’ όλα. Μαθαίνουμε να μετανοούμε, να συνειδητοποιούμε τα τραύματά μας, να αξιοποιούμε τη δυστυχία μας, την κατάστασή μας.

Δεν είναι ένας χώρος όπου είμαστε επιτυχημένοι ηθικά άνθρωποι.

Η Εκκλησία δέχεται τους πάντες και ένας παναμαρτωλός άνθρωπος ο οποίος μετανοεί και πενθεί έχει πιο μεγάλη αξία από έναν “Άγιο” που δεν ξέρει τί σημαίνει μετάνοια. (Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος)”

η αμαρτία είναι κοινωνική όπως και κάθε αρετή είναι κοινωνική..

Είναι αμαρτία γιατί έχει αντίκτυπο στον άλλον και κατ΄επέκταση στο κοινωνικό σώμα..Αλλά και αστοχία στην εξέλιξη του ανθρώπινου είναι στην πορεία του προς τη θέωση και άρα στην οντολογική του ολοκλήρωση.. Αυτός ο εκκλησιαστικός δικαιωματισμός έχουμε δικαίωμα στην αμαρτία είναι νέο φρούτο; ...πέραν της λαικίστικης απήχησης που χαιδεύει και κολακεύει αλλά δεν αναπαύει..Ο πραγματικά πνευματικός λόγος αναπαύει δεν κολακεύει..δεν είναι απλά ο του σειρμού αρεστός.. ανθρωπαρέσκεια. Μη φρονείτε τα των ανθρώπων αλλά τα του Θεού..

Η Εκκλησία είναι πρωτίστως εργαστήριο αναμαρτησίας κατά το δυνατό στο βαθμό του εφικτού.. Επιδιώκει το ανέφικτο για να πετύχει το εφικτό.. Η Εκκλησία ως όλον ως πλήρωμα εν πλήρη πληρότητα είναι Αναμάρτητη ως Σώμα Χριστού (εις Μιαν Αγίαν) που είναι ο μόνος Αναμάρτητος γι αυτό και είναι στίβος Αναμαρτησίας .. Αυτός είναι ο αδιανόητος στόχος ο υπερβατικός ”το υπέρ φύσιν”... Γι αυτό και δέεται «Την ημέραν πάσαν, τελείαν, αγίαν, ειρηνικήν και αναμάρτητον, παρά του Κυρίου αιτησώμεθα»..

Γίνεται κατά παραχώρηση χώρος μετανοίας δηλαδή δεύτερης ευκαιρίας ή σύστημα πολλαπλών ευκαιριών λόγω του ατελέσφορου κι ανευδόκιμου από συγκατάβαση αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θ΄αλλάξει και η φορά των πραγμάτων. Καλύτερα το προλαμβάνειν παρά το θεραπεύειν.. Άλλωστε όλη η ζωή του πιστού είναι άσκηση ( ως απόπειρα αποφυγής της συγκατάθεσης) ή δεν υπάρχει ως τέτοια.. Και η άσκηση δεν είναι παρά τα μέτρα πρόληψης οι αντιπυρικές ζώνες κατά της αμαρτίας.. Η Εκκλησία δίνει όλη την Παύλεια πνευματική αρματωσιά να γίνεις παθοκτόνος.. Η αμαρτία είναι αιχμαλωσία… Και η τύχη των αιχμαλώτων συχνά είναι άδηλη.. Άρα το κάλεσμα πρέπει να είναι κάλεσμα για αγώνα κι αυταπάρνηση για διαρκή νήψη κι εγρήγορση (γρηγορείτε να μην πέσετε σε πειρασμό τους λέει) γιατί η μετάνοια που εύκολα λέγεται και δύσκολα βιώνεται είναι πέτρινα χρόνια…(δεν μιλάμε για συγχωροχάρτια).. είναι εξορία… από την οποία δεν επιστρέφες πάντα..

Αυτά που λέει ο Λεμεσού να χαμε να λέγαμε τι είναι επίδειξη εκκλησιαστικού πραγματισμού..; ή θρησκευτικής ηττοπάθειας και πεσιμισμού; Πάντως αν ο λόγος του αφορά επίσκοπο ”Δεῖ οὖν τὸν ἐπίσκοπον ἀνεπίληπτον εἶναι” ακατηγόρητος.. όχι είμαστε ό,τι να΄ναι…Αν είναι για πιστούς ”υιοί φωτός γενέσθε” άγιοι, τέλειοι γίνετε, θεοί εστέ, αυτές είναι οι θείες προτροπές.. Η Εκκλησία οφείλει να προβάλει το ιδανικό το πρότυπο το υποδειγματικό το τέλειο, μιμητές Χριστού..

Εννοείται ότι ”η μόνη αμαρτία ασυγχώρητος είναι η αμετανόητος” (Άγιος Ισαάκ ο Σύρος) από την άλλη όμως ελλοχεύει και το πασίγνωστο ”Από τότε που βρέθηκε η συγγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο» όπου η συγχώρηση ως δεδομένη και ως πανάκεια γίνεται κάποτε το άλλοθι της υποτροπής!!

όπου η συγχώρηση γίνεται κάποτε το άλλοθι της υποτροπής…και αυτή είναι μια καταδολίευση της ”μετάνοιας”

“Ξανά έπεσες; Ξανά θα σηκωθείς» Εδώ έγινε μεγάλη σπέκουλα σε αυτή την οπτική. Επιτήδειοι χρησιμοποιούν χειριστικά αυτό το τσιτάτο για να εκμεταλλεύονται άλλους ..Αλλά αυτά είναι λογικές που συναντάς σε κλειστές σέκτες όπου κάποιοι χειραγωγούν άλλους ψυχή τε και σώματι με τραγικά αποτελέσματα…

Αλλωστε ακούγεται κάπως Γκαιμπελιστικο το κήρυγμα του..

Κατά το λέγετε λέγετε στο τέλος κάτι θα μείνει είναι σαν να λέει αμαρτανετε αμαρτάνετε στο τέλος δεν θα μείνει τίποτα..λόγω μετανοίας όλα θα σβηστούν.Αλλα πόσο εύκολα αξιώνεται κανείς τη μετάνοια.

Το π.χ του ληστή.

αλλη παρεξηγημένη έννοια.Υπερπροβαλεται στη λογική ότι ήταν ό,τι ήταν αλλά με “ενός λεπτού μαζί ” που λέει η Δημουλά αξιώθηκε τον Παράδεισο.Ποιος όμως μπορεί να διανοηθεί έστω και για ένα λεπτό τον εαυτό του στο σταυρό.Ασε που δεν ήταν λεπτό αλλά ξεματωνε ώρες ολόκληρες ώσπου να καμφθεί το μέσα φρόνημα…

dimpenews.com