Στη μετανεωτερικότητα: o Πολιτισμός ως Θρησκεία. Για μια «θρησκεία» του πολιτισμού; Η σύγχρονη θρησκεία είναι πιο πολύ «θεοπολιτισμός» «theocultural» παρά θρησκεία. Θρησκεία χωρίς Θεό, θρησκεία της αντιθρησκείας. Iδιωτικές θρησκείες.. ‘Ωσπου ο ιδιωτικός παράδεισος να αποδειχθεί .. ζούγκλα!!

Η μετανεωτερικότητα επηρεάζει τη σχέση μεταξύ θρησκείας και πολιτισμού. Εισάγει έννοιες όπως η αποδυνάμωση των εννοιών, η ρευστότητα του κόσμου και η ασυνέχεια του λόγου. Επιφέρει τροποποιημένους ορισμούς του πολιτισμού και της θρησκείας. Έτσι είναι δυνατόν ο πολιτισμός να απορροφήσει τη θρησκεία και να δημιουργήσει μια θρησκεία πολιτισμού; Αυτοί οι ορισμοί μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε πώς η μεταμοντερνικότητα απορρίπτει την ιδέα της υπέρβασης και ανάγει το θρησκευτικό σε πολιτισμικό. Η μετανεωτερικότητα δημιουργεί έτσι μια κατάσταση που ευνοεί την απόρριψη της κλασικής σκέψης ( σσ με κατάληξη τη woke ατζέντα) και προκαλεί την ανάδυση της θρησκείας του πολιτισμού, της οποίας η Νέα Εποχή, ο νεοπαγανισμός, η αθεϊστική πνευματικότητα και οι νέες ποπ λατρείες αποτελούν εκδηλώσεις. Η θρησκεία του πολιτισμού βασίζεται σε μια ανθρωπολογία τροποποιημένη από τον κινητισμό, τον σχετικισμό και τις πνευματικές αναζητήσεις εκτός θεσμών. Αυτή η θρησκεία είναι επομένως μια θρησκεία χωρίς Θεό, χωρίς υπερφυσική αποκάλυψη, χωρίς ιστορική αφήγηση και χωρίς θεσμούς. Προτείνει έναν νέο μυστικισμό και γίνεται μια πρόκληση για τις μεγάλες ιστορικές θρησκείες, στις οποίες αντιτίθεται.

Στις θεωρίες της, η μεταμοντερνικότητα ενθαρρύνει τη δημιουργία μιας διαδικασίας που δεν έχει ξαναδεί:

δηλαδή, την απόρριψη του παρελθόντος και τη λήθη της ιστορίας, η οποία εμποδίζει την πρόοδο. (σσ κάπως woke) Ο όρος «πρόοδος» έχει, επιπλέον, γίνει το ερμηνευτικό κλειδί για την κατανόηση του τι είναι αυτή η «μεταμοντέρνα» περίοδος.

Η επιταχυνόμενη πρόοδος επηρεάζει την πραγματικότητα και την καθιστά μια «ρευστή» πραγματικότητα που δεν «είναι» πλέον με την οντολογική έννοια του όρου, αλλά στην οποία «τυχαίνει να βρίσκεται». Αυτό μας επιτρέπει να αντιλαμβανόμαστε τον ρευστό κόσμο ως ένα σύνολο γεγονότων και όχι όντων.

Όπως και η νεωτερικότητα, η μετανεωτερικότητα έχει ως πρώτο της εργαλείο την πρόοδο. Αλλά η διαφορά μεταξύ της σύγχρονης και της μετανεωτερικής προόδου έγκειται στον σκοπό της. Το σύγχρονο μυαλό ήξερε πού ήθελε να πάει, και ακόμα κι αν μερικές φορές αντικαθιστούσε παλιές πολιτισμικές μορφές με νέες, ήταν πάντα μια δημιουργική καταστροφή. Αυτό δεν συμβαίνει στη «μετανεωτερικότητα». Τώρα, προοδεύουμε χωρίς να γνωρίζουμε το τελικό σημείο. (Fragments of Life: Postmodern Experience and Morality)

Για παράδειγμα, στη μετανεωτερικότητα, ο ορισμός της θρησκείας δεν είναι θρησκευτικό πρόβλημα.

Ο P. Banon το περιγράφει ως εξής:
Παρευρισκόμαστε σε μια παγκοσμιοποίηση του θρησκευτικού και μιας σύγκλισης προβληματισμών που σχετίζονται με την ανθρώπινη συνθήκη. Ίσως ο ίδιος ο όρος «θρησκεία» να μην είναι πλέον κατάλληλος για τον ορισμό της θρησκείας σε αυτήν την πνευματική παγκοσμιοποίηση. Ο όρος «θεοπολιτισμικός» «theocultural» φαίνεται προτιμότερος, εφαρμόζοντας ένα συγκεκριμένο ανανεωμένο κοινό σε όλες τις πεποιθήσεις, εξελισσόμενο ευνοϊκό μέσα σε έναν δημοκρατικό και κοσμικό χώρο, του οποίου η ίδια η θρησκεία ήταν απλώς μια προσαρμογή που θα κωδικοποιούνταν. Με άλλα λόγια: μπορεί το μυστήριο που υπερβαίνει τον κόσμο να αντικατασταθεί από το μυστήριο που εδρεύει, εμμενώς, στον άνθρωπο, στον πολιτισμό και στην πραγματικότητα; Με άλλα λόγια, έχει επιτρέψει η μεταμοντερνικότητα τη δημιουργία «της θρησκείας» του πολιτισμού;

Ο Πολιτισμός ως Θρησκεία: Η Μεταμοντέρνα Ερμηνεία της Σχέσης μεταξύ Πολιτισμού και Θρησκείας

Ο Ντεριντά έγινε διάσημος χάρη στη θεωρία του για την αποδόμηση. Ο Ντεριντά υιοθέτησε τον χαϊντεγκεριανό όρο «αποδόμηση», αλλά του έδωσε μια διαφορετική χροιά. Ο μεταμοντέρνος πιστεύει ότι τίποτα δεν υπάρχει έξω από το κείμενο. Αλλά αυτό το κείμενο υπόκειται σε ερμηνεία. Η αποδόμηση συνίσταται στην επίδειξη της πολλαπλότητας των πιθανών ερμηνειών αυτού που είναι γραμμένο στο κείμενο, και ακόμη περισσότερο, αυτού που παραλείπεται. Αυτή η θεωρία αντιστοιχεί στις ιδέες του Νίτσε, ο οποίος επηρέασε βαθιά τη μεταμοντέρνα φιλοσοφία. Ο Νίτσε έγραψε: «Δεν υπάρχουν γεγονότα, όλα είναι μια ερμηνεία, ακόμη και αυτή η πρόταση είναι ήδη μία». Ο Ντεριντά προτείνει μια διαδικασία αποδόμησης όλων των υπαρχόντων φιλοσοφικών κειμένων. Οι μεταμοντέρνοι πιστεύουν ότι η φιλοσοφία έχει την πηγή της στη λογοτεχνία και τη γλώσσα. Αυτό τους οδηγεί να προτείνουν νέες μεθόδους ανάλυσης και ερμηνείας κειμένου: όχι μόνο την ντεριντιανή αποδόμηση, αλλά και την αρχαιολογία και τη γενεαλογία που πρότεινε ο Φουκώ. Αυτή η γένεση της φιλοσοφίας έχει ως αποτέλεσμα τη χρήση λογοτεχνικών τεχνασμάτων όπως η μεταφορά. Χάρη σε αυτό μέσο, ​​οι μεταμοντέρνοι φιλόσοφοι θεωρούν τις έννοιες του Θεού, της φύσης και του προσώπου ως μεγάλες μεταφορές που υπάρχουν στη γλώσσα. Στη μεταμοντερνικότητα, αυτό δεν ισχύει πλέον. Κανένας μεταμοντέρνος φιλόσοφος

Οι επιφυλάξεις του σύγχρονου ανθρώπου σχετικά με τη θρησκεία είναι τόσο επίμονες, οι απαγορεύσεις που τον απομακρύνουν από το θρησκευτικό τόσο ισχυρές, που η νεωτερικότητα θα μπορούσε να περιγραφεί ως «θρησκεία της αντιθρησκείας» ή «θρησκεία του φόβου της θρησκείας».…

Είναι αλήθεια ότι οι εκκλησίες έχουν αδειάσει, ότι τα ιερατικά επαγγέλματα γίνονται σπάνια και ότι η κόλαση και η αμαρτία δεν αντισταθμίζουν πλέον την ηθική σκέψη. Για να είμαστε σύγχρονοι, μάλιστα, φαίνεται ότι η νεωτερικότητα πρέπει να πει όχι στη θρησκεία…..

Αποχριστιανισμός και Θρησκευτική Ανανέωση

Αυτά τα παραδείγματα «αποχριστιανισμού» της θρησκείας, θα μπορούσε κανείς να υποθέσει, έχουν καταστήσει δυνατή την εμφάνιση μιας πληθώρας μορφών θρησκευτικότητας. Βλέπουμε την ανασύνθεση της θρησκείας κατ’ εικόνα του «σύγχρονου υποκειμένου». Η συνάντηση μεταξύ πολιτισμών του παρελθόντος και του παρόντος έχει οδηγήσει σε μια εξαιρετική ανάμειξη πεποιθήσεων, μύθων και τελετουργιών. Η θρησκεία στο τέλος αυτής της χιλιετίας έχει γίνει πιο συγκρητική και προσωπική από ποτέ.

Κάποιοι έχουν ερμηνεύσει την «αποχριστιανοποίηση» ως μια διαδικασία εκκοσμίκευσης. Πιστεύουμε ότι αυτό το φαινόμενο πρέπει να αναλυθεί από μια αυστηρά πολιτική οπτική γωνία. Μπορεί σίγουρα να ειπωθεί ότι η εξουσία της Εκκλησίας έχει διαχωριστεί από αυτήν του Κράτους και ότι η θρησκεία έχει υποχωρήσει στην ιδιωτική σφαίρα. Ωστόσο, θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε ότι η αποχριστιανοποίηση είναι μια διαδικασία εκκοσμίκευσης.Φαίνεται μάλλον ότι η διάβρωση μιας καθιερωμένης θρησκευτικής αυτοκρατορίας καθιστά δυνατή την έκφραση νέων, πιο προσωπικών, θεσμιζουσών μορφών θρησκευτικότητας.

Ο όρος «θεσμοποίηση της θρησκευτικότητας» αναφέρεται σε νέες μορφές θρησκευτικών πρακτικών, πεποιθήσεων και τελετουργιών. Πράγματι, υπάρχουν πολλές τέτοιες νέες μορφές θρησκευτικότητας που γεννιούνται από την ανάμειξη μονοθεϊστικών, πολυθεϊστικών ή βουδιστικών θρησκειών ή απλώς δημιουργούνται από τον μετασχηματισμό αυτών των θρησκειών. Είναι πολυάριθμες επειδή όλο και περισσότερα άτομα προσωποποιούν τη θρησκεία τους, τη μεταφράζουν στην καθημερινή τους ζωή και την καθιστούν τρόπο ζωής, σοφία και πνευματικότητα.… Ωστόσο, η μαγεία, η φαντασία και το «ανεξήγητο» συνεχίζουν να γοητεύουν..Ο Ταντρισμός λειτουργεί με σεξουαλικές ενέργειες[6] για να αφυπνίσει το άτομο και να το μυήσει στον κόσμο του πνεύματος. Φαίνεται ότι οι Ραελιανοί προωθούν επίσης τελετουργικές πρακτικές διαλογισμού εμπνευσμένες από τον Ταντρισμό.

Είναι αυτονόητο ότι η εποχή μας βιώνει την εμφάνιση μιας «προσωπικής θρησκείας»... Η προσωπική θρησκεία λαμβάνει νέες μορφές και εκτυλίσσεται σε μια πληθώρα δραστηριοτήτων που προηγουμένως δεν θα θεωρούνταν θρησκευτικές. Για να κατανοήσει κανείς τη θρησκεία στην εποχή μας, θα πρέπει να συνοδεύει ένα άτομο στις καθημερινές του δραστηριότητες για να παρατηρεί πώς ασκεί την προσωπική του θρησκεία. Θα βλέπαμε τότε ότι έχει μια πρωτότυπη προοπτική για την θεσμοθετημένη θρησκεία και ότι κατασκευάζει έμμεσα μια προσωπική θρησκεία που μπορεί να μην είναι ακόμη σε θέση να εξηγήσει ή να αγκαλιάσει πλήρως.

Η προσωπική θρησκεία ενδιαφέρει τον αναλυτή της μεταμοντερνικότητας επειδή συνδυάζει, σε μια «τεταμένη συμπληρωματικότητα», πανάρχαιες παραδόσεις και σύγχρονες αξίες. Το σύγχρονο άτομο δεν έπαψε ποτέ να πιστεύει, να γιορτάζει, να θάβει τους νεκρούς του, να αντιμετωπίζει τη θλίψη, να διαβάζει το ωροσκόπιό του και τα νέα στην καθημερινή του εφημερίδα. Το σύγχρονο άτομο είναι θρησκευόμενο χωρίς να το γνωρίζει. Δεν σκανδαλίζεται από αυτή την άγνοια. Απλώς έχει απαγορεύσει στον εαυτό του να μεταφράζει τις εμπειρίες του σε θρησκευτικούς όρους. Τώρα αρχίζουμε να μελετάμε την έννοια αυτής της απαγόρευσης. Αυτή η «απαγόρευση της θρησκείας» ή αυτή η «θρησκεία της αντιθρησκείας» είναι ίσως ένας από τους θεμελιώδεις πυλώνες της ταυτότητας του σύγχρονου ατόμου.

Ο μεταμοντέρνος ερευνητής επιθυμεί να δείξει ότι η θρησκεία δεν αντιτίθεται στη σύγχρονη αντίληψη της λογικής. Στην πραγματικότητα, σκοπεύει να αναδείξει την διπροσωπία του σύγχρονου ατόμου σχετικά με τη θρησκεία. Το σύγχρονο άτομο αισθάνεται μεγάλη δυσφορία όταν εκφράζει τα θρησκευτικά του συναισθήματα. Αλλά στην ιδιωτικότητα του σπιτιού του, θα αφηγηθεί τις πεποιθήσεις του, τις τελετουργίες του, τις πνευματικές του πρακτικές, τις μυστικιστικές του εμπειρίες.

Ιδιωτικοποίηση των πάντων, ιδιωτικές θρησκείες.. Ώσπου ο ιδιωτικός παράδεισος να αποδειχθεί .. ζούγκλα!!

dimpenews.com