ΗΡΘΑΝ
ντυμενοι “φιλοι”
αμετρητες φορες οι εχθροι μου
το παμπαλαιο χωμα πατωντας.
Και το χωμα δεν εδεσε ποτε με τη φτερνα τους.
……..
Και το φως δεν εδεσε ποτε με τη σκεπη τους.
…..
Και το μέτρο δεν εδεσε ποτε με τη σκεψη τους.
Ουτε καν ενα χναρι θεου στην ψυχη τους σημαδι δεν αφησε·
…………….
Εφτασαν
ντυμενοι “φιλοι”
αμετρητες φορες οι εχθροι μου,
τα παμπαλαια δωρα προσφεροντας.
Και τα δωρα τους αλλα δεν ητανε
παρα μονο σιδερο και φωτια.
Στ’ ανοιχτα που καρτερεγαν δαχτυλα
μονον οπλα και σιδερο και φωτια
Μονον οπλα και σιδερο και φωτια……

………….

ΑΥΤΟΣ ειναι
ο παντοτε αφανης δικος μας Ιουδας !
Θυρες επτα τον καλυπτουνε
και στρατιες επτα παχυνονται στην διακονια του.
Μηχανες αερος τον απαγουνε
και βαρυν απο γουνα και ταρταρουγα,
στα Ηλυσια μεσα και στους Λευκους Οικους τον αποθετουνε.
………
Και ημερα Κρισεως καμια, επειδη
εμεις αδελφοι, εμεις η μερα της Κρισεως
και δικο μας το χερι που θ’ αποθεωθει –
καταπροσωπο ριχνοντας τα αργυρια !

…..

(ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ Οδυσσέας Ελύτης)

Ο Ελύτης μιλάει για το Άξιον Εστί
(το αντέγραψα απο μια συνέντευξη του ποιητή στην ΕΡΤ)
Έβλεπα καθαρά ότι η μοίρα της Ελλάδας ανάμεσα στα άλλα έθνη ήταν ότι και η μοίρα του
ποιητή ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους και βέβαια εννοώ τους ανθρώπους του χρήματος
και της εξουσίας.

Μίκης Θεοδωράκης: ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
Ο Οδυσσέας Ελύτης ήρθε να καταγράψει με τον ποιητικό λόγο του το
αποκορύφωμα και το απόσταγμα ενός τιτάνιου ψυχικού, πνευματικού και ηθικού αγώνα
μιας φυλής, που της έλαχε κάποτε ο κλήρος του πρωτοπόρου μέσα στην παγκόσμια
εποποιία της άνθρώπινης κοινωνίας. Μετά την παρακμή φάνηκε να αχνοροδίζει η αυγή
μιας καινούργιας εθνικής αναγέννησης. Σ’ αυτό βοήθησαν οι εχθροί και οι βάρβαροι, γιατί
ο Έλληνας ξυπνά, όταν τα όρια της ντροπής και της βίας έχουν φτάσει στο εσχατο τους
σημείο. Γεννήθηκε τότε μια “ποιητική” βιωματική των απλών ανθρώπων. Δηλαδή
γέμισε ο τόπος με ανθρώπινες πράξεις, που με την υπέρβαση και τον οίστρο της
αυτοκαταστροφής η της Θυσίας ήσαν αυτές καθ’ εαυτές ανθρώπινα ποιήματα. Γεγονός
που οδήγησε τους ποιητές στην καταγραφή αυτού του έπους με νέα σύμβολα αντάξια της
βιωμένης ποιητικής. Έτσι. γεννήθηκε το “Αξιον Εστί”. Γιατί ο Ελύτης; Τότε γιατί
ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης, ο Δαμασκηνός και ο Κορνάρος; Γιατί ο Σολωμός;
Χρειάζονται ίσως βαθείς ρίζες, που να εισχωρούν ως τες εσχατιές της ουσίας των
πραγμάτων και ευαίσθητες κεραίες, που να δονούνται στους μυστικούς κραδασμούς της
συλλογικής ευαισθησίας… Μνήμη και Προοπτική. Ενόραση και Όραμα. Η ιδανική μορφή
του ιδανικού νεοέλληνα είδε τον εαυτό της στον “καθρέφτη” του “Αξιον Εστί”. Κι
όταν οι χαλεποί καιροί μεταβάλανε τη μορφή αύτη τού νεοέλληνα σε καρικατούρα,
μείναν οι Στίχοι του ποιητή, πού με θεϊκή χάρη βρέθηκε στο μονοπάτι του χρόνου, πάνω
στη διακλάδωση, να δει και να μιλήσει. Για πάντα! Η πομπή δεν ακολούθησε το δρόμο,
που εκείνος χάραξε. Δεν τράβηξε μπροστά. ……….
Γι’ αυτό το “Αξιον Εστί” κι όλος ο κόσμος γύρω του, πνευματικός και ηθικός, μένουν
σήμερα μετέωρα. Σημάδια ενός πολιτισμού, που μόλις κατάφερε να ανθοφορίσει σε μια
βραχύβια Ανοιξη, που ζει σαν όνειρο στη σκέψη μόνο όσων αρνήθηκαν τον ξεπεσμό. (filoi-tis-anelixis.gr)

dimpenews.com