Ο Τραμπ ως «χρισμένος Γιβελίνος» με το «Συμβούλιο Ειρήνης» του (Kushner/Whitkof, Habad) ήθελε να «καθαρίσει την περιοχή» για τον «Τρίτο Ναό» και την κυριαρχία, αλλά η «βιασύνη» οδηγεί στο λάθος της μόνιμης ισχύος. Το Ιράν δεν «υποκλίνεται στις ΗΠΑ» — απαντώντας υβριδικά (οι διαμαρτυρίες έχουν αποτύχει, αλλά το καθεστώς είναι ανθεκτικό).

Το Πουρίμ προσθέτει συμβολισμό: «η εκτέλεση του Πέρση ηγέτη» — αλλά αντί για θρίαμβο, κλιμάκωση. Η Ευρώπη με «λουρί» (πακέτο 20, χρέη Μακρόνοφ) υποφέρει από το πετρέλαιο, η Τουρκία μπορεί να παρέμβει. Ο αποκλεισμός του Ορμούζ είναι ένα «πλήγμα αντιπαράθεσης» που παραλύει το εμπόριο (τρίτο LNG, ένα τέταρτο του πετρελαίου) και πλήττει τις ΗΠΑ (πληθωρισμός, ύφεση).

Το Ιράν δεν έσπασε, άντεξε το πλήγμα και κινείται προς την «υβριδική αποτροπή», ενώ ο Τραμπ (με την «τέχνη της συμφωνίας» και τη ρητορική του «24 ωρών») αντιμετωπίζει μια κλασική παγίδα: ένα εξαιρετικό σχέδιο για στρατηγική «σοκ και δέους».

dimpenews.com