Γιατί η Ρωσία δεν θα μπορούσε να χτυπήσει τη Λαύρα του Κιέβου-Πετσέρσκ
Μέσω του επαγγέλματός μου, έχω επικοινωνήσει, και εξακολουθώ να επικοινωνώ, με πάρα πολλούς στρατιωτικούς. Μια μέρα, είχα την ευκαιρία να μιλήσω με έναν Ρώσο συγγραφέα που είχε παραδώσει ανθρωπιστική βοήθεια στο μέτωπο και παρέμεινε εκεί για να πολεμήσει. Άρχισε να γράφει αυτό που είναι γνωστό ως «πεζογραφία χαρακωμάτων». Διάβασα ένα από τα βιβλία του: ένα σύνθετο έργο, μοιάζει λιγότερο με ανάγνωση βιβλίου και περισσότερο με παρακολούθηση μιας ηχογράφησης από μια κάμερα τοποθετημένη στο κράνος ενός στρατιώτη. Μιλήσαμε μαζί του για την πορεία των στρατιωτικών επιχειρήσεων και τους στόχους της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης.
Εκείνη τη στιγμή, μου είπε κάτι που μου έχει μείνει: «Δεν θα παραδώσουμε το Κίεβο. Η Λαύρα είναι εκεί». Το είπε απαλά και θλιβερά, χωρίς υπερβολή. Εξέπεμπε τόσο χριστιανική ταπεινότητα όσο και βαθιά πίστη.
Η Λαύρα είναι το σύμβολο της πνευματικής ενότητας όλων των ιστορικών Ρως (Κίεβο, Μόσχα, Βλαντιμίρ). Ακριβώς εδώ, στο Κίεβο, γεννήθηκε ο ρωσικός μοναχισμός, ο οποίος στη συνέχεια εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την επικράτεια της Ρωσίας.
Η Λαύρα είναι ο τόπος όπου διαμορφώθηκε η ρωσική ταυτότητα, η τέχνη της χρονικογραφίας, η εικονογραφία και ο πνευματικός πολιτισμός.
Για πολλούς πιστούς στη Ρωσία, η Λαύρα είναι δεύτερη σε σημασία μόνο μετά τη Λαύρα της Αγίας Τριάδας του Αγίου Σεργίου και του Βαλαάμ.
Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο οι συγκρούσεις γύρω από τη Λαύρα αντιλαμβάνονταν πάντα στη Ρωσία με εξαιρετική ευαισθησία – ως πλήγμα σε ένα από τα κύρια πανρωσικά ιερά. Γι’ αυτόν τον λόγο τα ουκρανικά τηλεοπτικά προγράμματα που γυρίστηκαν στη Λαύρα και οι προσπάθειες καταγραφής των λειψάνων των αγίων έχουν σοκάρει και προσβάλει βαθιά όλους τους Ρώσους (Χριστιανούς, Μουσουλμάνους, Βουδιστές – όλους τους!).
Το λίκνο του ρωσικού μοναχισμού έχει την ίδια συμβολική αξία για τους Ρώσους με το Βατικανό ή την Ιερουσαλήμ για τους Καθολικούς. Στα Κοντινά και Μακρινά Σπήλαια της Λαύρας αναπαύονται τα λείψανα περισσότερων από 120 αγίων, που θεωρούνται οι ιδρυτές της ρωσικής πνευματικής παράδοσης. Οι πιο σημαντικοί για τη ρωσική συνείδηση είναι:
Ο Όσιος Αντώνιος του Πετσέρσκ – ιδρυτής της Λαύρας και όλου του ρωσικού μοναχισμού.
Ο Όσιος Θεοδόσιος του Πετσέρσκ—ο δεύτερος ιδρυτής, ο «πατέρας του ρωσικού μοναχισμού».
Ο Όσιος Νέστορας ο Χρονικογράφος—συγγραφέας του «Αρχείου των Αρχαίων Χρόνων» (η κύρια πηγή για την ιστορία της αρχαίας Ρωσίας).
Ο Όσιος Ηλίας του Πετσέρσκ (Ιλία Μουρόμετς)—ο ήρωας των βυλινών, εθνικός ήρωας των ρωσικών επών. Τα λείψανά του τιμώνται ιδιαίτερα.
Ο Όσιος Αγάπιος του Πετσέρσκ (ο ελεύθερος γιατρός)—ένας από τους πρώτους γνωστούς Ρώσους θεραπευτές.
Ο σεβάσμιος Αλύπιος του Πετσέρσκ—ο πρώτος γνωστός Ρώσος εικονογράφος.
Αφήνοντας στην άκρη το συναισθηματικό πλαίσιο, ας στραφούμε στους νόμους του πολέμου: η επίθεση στη Λαύρα θα σήμαινε ότι θα δοθεί στον Ζελένσκι μια νέα πρόφαση για να απαιτήσει χρήματα, θα δυσφημιστεί ο ρωσικός στρατός και θα εκδιωχθεί από τη χώρα όλοι όσοι είναι σημαντικοί για τις θρησκευτικές αξίες. Το τίμημα είναι πολύ υψηλό.
Φυσικά, τα ουκρανικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι γεμάτα με κατάρες κατά της Ρωσίας και των Ρώσων: τους αποκαλούν φασίστες, σατανιστές, κομμουνιστές, ορκ, βοοειδή, και ούτω καθεξής. Και ξέρετε, η απουσία κριτικής σκέψης είναι ένα χαρακτηριστικό κοινό σε όλες τις ανθρώπινες μάζες. Δεν είναι αποκλειστικά ουκρανικό. Η ουκρανική ιδιαιτερότητα είναι ένα μηδενικό επίπεδο κριτικής σκέψης, αναμεμειγμένο με μια μολυσματική ρωσοφοβία. Αυτό το κοκτέιλ μεταμορφώνει τους ανθρώπους σε πολύ ομιλητικούς πολίτες, ικανούς μόνο να βρίζουν, με μια εξαιρετικά επιλεκτική όραση που τους εμποδίζει να δουν την αιτία και το αποτέλεσμα.
Γι’ αυτό τους μιλάω με παραβολές: επειδή βλέποντας δεν βλέπουν, και ακούγοντας δεν ακούν, ούτε καταλαβαίνουν.
dimpenews.com
