Αυτό το άρθρο είναι για μια γυναίκα, αναγνωρισμένη καλλιτέχνη που πάντοτε ήταν στο πλευρό των αδικημένων και στιγματισμένων αλλά τώρα κανείς δεν υπερασπίζεται την ίδια. Την ίδια που όπως δηλώνει υποφέρει μέσα στην μοναξιά της και χρειάζεται βοήθεια.

Το 1992 έσκισε το πορτραίτο του Πάππα Ιωάννη Παύλου ΙΙ ως ένδειξη διαμαρτυρίας στα σκάνδαλα σεξουαλικής παρενόχλησης τόσων παιδιών εντός της Καθολικής Εκκλησίας.

Αυτό που ίσως δεν γνωρίζαμε είναι ότι και η ίδια σαν παιδί υπέστη σωματική, ψυχολογική και σεξουαλική βία από την ίδια την μητέρα της. Οι γονείς της χώρισαν όταν η Sinnead ήταν 8 ετών. Το 1985 η μητέρα της σκοτώθηκε σε τροχαίο. Η Sinnead μιλάει για “ σωματική βία που είχε ιδιαίτερο σεξουαλικό χαρακτήρα.” “Δεν προσπαθούσε να κάνει σεξ μαζί μου αλλά σπατάλησε πολύ χρόνο στο να καταστρέψει το αναπαραγωγικό μου σύστημα.” “Ήταν και ψυχολογική βία. Ένα δωμάτιο βασανιστηρίων…πραγματικά…”.

Σε ηλικία 15 ετών η O’ Connor μετακόμισε στο σπίτι του πατέρα της όμως μετά από διάφορες κλοπές και αδικήματα, τοποθετήθηκε σε άσυλο όπου και παρέμεινε περνώντας τον χρόνο της γράφοντας μουσική.

Η Sinnead λέει ότι συγχωρεί την μητέρα της, αλλά τα παιδικά χρόνια της κακοποίησης στοιχειώνουν όλη της τη ζωή. “ Η επούλωση των τραυμάτων της παιδικής κακοποίησης είναι έργο μιας ολόκληρης ζωής. Είστε ευάλωτοι, με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Είναι σαν να’χετε πάρει ένα κουτάβει που κάποιος το ‘σπασε στο ξύλο… Πρέπει να είστε προσεκτικοί ως προς το πώς θα το αντιμετωπίσετε.”

Σε διάφορες συνεντεύξεις η O’ Connor δηλώνει ότι μια ολόκληρη ζωή υπέφερε από κατάθλιψη και στα 37 της διεγνώσθη με διπολική διαταραχή.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην Oprah Winfrey, επιβεβαιώνει ότι προσπάθησε να αυτοκτονήσει στα 33α γενέθλιά της. Παραδέχεται την ύπαρξη ιδεών αυτοκαταστροφής από την ηλικία των 23. Αναφέρει ημέρες που κοιτάζοντας τα δέντρα, “αντί να βλέπει ένα όμορφο δέντρο, έβλεπε κάτι από το οποίο θα μπορούσε να κρεμαστεί”. Επίσης παραδέχεται την παρουσία αντιληπτικών διαταραχών “συχνά φωνές που της έλεγαν να κάνει κακό στον εαυτό της”. Όταν οι φωνές έγιναν πολύ δυνατές, προσήλθε σε νοσοκομείο.

Η ίδια μιλώντας για τη διάγνωση της διπολικής διαταραχής, ανέφερε ότι “η διπολική διαταραχή δεν ήταν κάτι με το οποίο γεννήθηκε αλλά ότι δημιουργήθηκε ως αποτέλεσμα της βίας που έζησε.”

Η αγωγή που λάμβανε την ικανοπούσε ως έναν βαθμό αλλά συνειδητοποιούσε ότι ο ψυχικός πόνος παρέμενε και παράλληλα το σωματικό της βάρος αυξανόταν ασταμάτητα λόγω των αντικαταθλιπτικών. Άρχισε να αμφισβητεί τη διάγνωση που της δόθηκε και στην παρούσα φάση έχει διαγνωσθεί με Διαταραχή μετατραυματικού stress.

Βιώνοντας οκτώ χρόνια την αντιμετώπιση που έχουν όσοι πάσχουν από διπολική διαταραχή, η Sinnead συνειδητοποίησε κάτι αποκαρδιωτικό.

“Εάν οι άνθρωποι σκέφτονται ότι έχετε μια ψυχική ασθένεια, το παίρνουν ως άδεια για να απορρίψουν όλα όσα νομίζετε, κάνετε, λέτε ή αισθάνεστε. Είναι εύκολο να αντιμετωπίσετε κάποιον απλά ως τρελό αντί να τον δείτε ως λογικό ανθρώπινο ον.”

Η Sinnead μάχεται για την παύση του κοινωνικού στιγματισμού όσων έχουν μια ψυχική ασθένεια. Μιλά για τον κοινωνικό αποκλεισμό που βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι και βίωσε και βιώνει έως και η ίδια.

Σε ένα βίντεο από ένα δωμάτιο ξενοδοχείου όπου διέμενε, εμφανώς καταβεβλημένη, ζητά δημοσίως βοήθεια και μοιράζεται το πώς είναι να ζεις το ψυχικό νόσημα όντας μόνος.

“Παλεύω και παλεύω και παλεύω όπως όλα τα εκατομμύρια εκατομμυρίων που ξέρω ότι είμαι μία από αυτούς, για να μείνω ζωνταή κάθε μέρα. Θέλω όλοι να ξέρουν πώς είναι…γι’αυτό κάνω και αυτό το βίντεο. Η ψυχική νόσος είναι όπως τα ναρκωτικά…χέστηκε για το ποιος είσαι…όπως και ο κοινωνικός στιγματισμός. Χέστηκε επίσης για το ποιος είσαι.” “Ο μοναδικός λόγος για τον οποίο ζω είναι ο ψυχίατρός μου, ο ιατρός μου που μου λέει ότι είμαι ο Ήρωάς του”.

Μοναδικό άιτημα αυτής της γυναίκας είναι “βοηθείστε εμένα και ανθρώπους όπως εμένα όσο είμαστε ακόμη εδώ”.

Καλό κουράγιο σε Εσένα όμορφη ψυχή…..

dimpenews.com